หนังสือเรื่องราวของการล่าสัตว์ในอาฟริกาและอินเดียมักจะเขียนโดยพรานมืออาชีพที่หันมาเขียนหนังสือ
อย่างเช่น จอนห์ ฮันเตอร์ หรือ จิม คอร์เบ็ท แต่ โรเบิร์ต รูอาร์ค ไม่ใช่พรานอาชีพ แต่เป็นนักเขียนอาชีพที่
เขียนเรื่องที่เขาไปท่องซาฟารี

เมื่อเริ่มอ่านบทแรกๆที่บ็อบ รูอาร์ค เล่าถึงความเปิ่นในการเดินทางไปซาฟารีครั้งแรกของเขาผมไม่ค่อยจะ
ประทับใจนัก เพราะรู้สึกเหมือนกำลังอ่านเรื่องราวของ "มือใหม่" มาเล่าเรื่องที่ตัวเองมาเที่ยวให้ฟัง

แต่พออ่านไปเรื่อยๆ ก็ยิ่งมันส์ พร้อมๆกับที่บ็อบเริ่มจะกลายเป็น "พรานใหญ่" ในช่วงสองเดือนของการ
ท่องซาฟารีครั้งแรก

ความประทับใจที่มีต่อหนังสือเล่มนี้ไม่ใช่ความเก่งกาจของพรานเหมือนของ จอนห์ ฮันเตอร์ หรือจิม คอร์เบ็ท
แต่เป็นความเก่งกาจของนักเขียนที่สามารถถ่ายทอดความรู้สึกและเรื่องราวออกมาได้กระจ่างชัดจนผู้อ่านรู้สึก
ได้ถึงความสดชื่นของการยืนอยู่กลางทุ่งสะวันน่าในยามเช้าตรู่ หรือความตื่นเต้นสะพรึงกลัวเมื่อเข้าไปอยู่
กลางฝูงควายป่ากว่าสองร้อยตัว

เรื่องราวที่บ็อบถ่ายทอดเป็นช่วงปี 1950-1960 ซึ่งเป็นยุคสมัยที่ป่าอาฟริกายังสดสมบูรณ์ และเต็มไปด้วย
ส่ำสัตว์เต็มท้องทุ่งกว้าง บรรยากาศแบบนั้นยากจะเรียกกลับคืน

อีกส่วนที่น่าสนใจคือการถ่ายทอดถึงพรานผิวขาวชื่อ แฮรี่ เซลบี ผู้นำการท่องซาฟารีของบ็อบ แฮรี่เป็นคนที่รัก
และอนุรักษ์ธรรมชาติ เขาเคารพสัตว์ป่าทุกตัว แต่ขณะเดียวกันก็เคารพการล่าอย่างมีคุณค่าว่าเป็นกีฬา
นับว่าเป็นคาแร็คเตอร์ที่พบได้ในพรานแท้ทุกคนอย่างครูน้อยอิทนนท์, จิม คอร์เบ็ท จอนห์ ฮันเตอร์ หรือ
แม้กระทั่งรพินทร์ ไพรวัลย์