วัธนา บุญยังเขียนหนังสือเรื่องป่าต่อเนื่องมาตั้งแต่สมัยที่ตีพิมพ์ในหนังสือชีวิตกลางแจ้งเมื่อกว่าสิบห้าปีมาแล้ว เขาเป็นหนึ่งในไม่กี่คนของคนเที่ยวป่าในฐานะพรานยุคสุดท้ายที่สามารถเขียนเล่าเรื่องการรอนแรมในป่าดงได้อย่างน่าอ่าน

เขามีหนังสือรวมเรื่องสั้นแล้วถึง12เล่ม ส่วนใหญ่เป็นเรื่องราวการตระเวณไพรในฐานะพรานกรุง แต่หอมกลิ่นป่ากลับไม่ใช่

หอมกลิ่นป่าเป็นทั้งการเล่าเรื่องถึงป่าในอดีตที่ผู้เขียนได้พบเห็นในยุคเด็ก สลับกับนิยายป่าซึ่งเป็นเรื่องราวของคนในป่าที่ใช้ชีวิตดิ้นรนอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ

ผู้เขียนสามารถบรรยายถึงสิ่งแวดล้อมของเรื่องราวได้อย่างที่เราสามารถจะจินตนาการตามได้อย่างมีรสชาติ นับเป็นหนังสือน่าอ่านอีกเล่มหนึ่งครับ