ในบ้านเราเมืองเราทุกวันนี้มีแต่"คนใหญ่ๆ" ที่โตกันจนคับบ้านคับเมือง เห็นหน้าในทีวีหนังสือพิมพ์แล้ว
รู้สึกอึดอัดว่า ไอ้คนพวกนี้มันทำอะไรให้กับส่วนรวมกันบ้าง มีแต่เอาอำนาจหน้าที่ๆได้มาจากประชาชน
มากดขี่ข่มเหงประชาชนแล้วก็โกงกินเงินภาษีของประชาชนอีกต่อหนึ่ง

แต่นับว่าเราโชคดีที่ในซอกมุมของประเทศนี้ ยังมี "คนเล็กๆ"

พวกเขาไม่เคยปรากฏตัวบนจอทีวีหรือหน้าหนังสือพิมพ์ เพราะ "หน้าตา" ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ
เราไม่ค่อยจะได้ยินชื่อของพวกเขา เพราะพวกเขาไม่เคยคิดจะโฆษณาหาความนิยมมายกตัวให้เลอเลิศ

แม้พวกเขาจะไม่ใช่คนวิเศษที่เต็มไปด้วยอำนาจวาสนา ส่วนใหญ่เคยเล่าเรียนมาไม่สูงนัก บางคนจบ
เพียงป.4 แต่หากพวกเขาก็เป็นไม่กี่คนในประเทศนี้ที่ "คิดดีทำดี" และตั้งหน้าตั้งตาทำสิ่งที่พวกเขา
เชื่อมั่นอย่างไม่ย่อท้อ

ในหนังสือสารคดีเมื่อหลายปีก่อน ผมเคยประทับใจกับเรื่องราวของอาจารย์ปู่ ชายสูงอายุผู้หันหลังให้
กับตำแหน่งราชการ และหันหน้าขึ้นดอยไปปลูกป่าบนดอยหัวโล้นกับชาวบ้าน

หลายปีผ่านไป ผลที่เกิดขึ้นไม่ใช่เพียงแต่ป่าสมบูรณ์และน้ำไหลรินในลำห้วยเท่านั้น แต่หากเป็นหมู่บ้าน
ที่เข้าใจและหวงแหนความอุดมสมบูรณ์ ที่พวกเขาร่วมกันสร้างขึ้นมา

สำนักพิมพ์สารคดีนำเอาเรื่องราวของ "คนเล็กๆ" เหล่านี้มารวบรวมไว้เป็นเล่ม นอกจากเรื่องราวของอาจารย์
ปู่แล้วยังมี เรื่องของลุงคำป่วนนักวิจัยพื้นบ้านผู้ต่อสู้กับความยากจนด้วยความฝันและความตั้งใจ, ก๋งหมอ
ผู้เสาะหาสมุนไพรมารักษาความป่วยไข้ของคนเกาะช้างมาชั่วชีวิตโดยมิได้หวังเงินทองตอบแทน, หลวงตาไสว
ผู้ละทางโลกมาเป็นหลวงตานักเล่านิทานและปั้นตุ๊กตา มาสอนให้เด็กเป็นคนดี ฯลฯ

ขวัญใจ เอมใจ ถ่ายทอดเรื่องราวของ "คนเล็กๆ" ที่ยิ่งใหญ่นี้ด้วยการนำเสนอที่ดีเยี่ยม เรื่องราวมิเพียงเล่า
ถึงสิ่งที่พวกเขาทำ แต่หากสื่อลึกๆเข้าไปถึงสิ่งหนึ่งที่ พวกเขาทุกคนมีเหมือนๆกัน นั่นก็คือปรัชญาชีวิตลึกซึ้ง
ที่ถูกนำมาปฏิบัติทุกวันอย่างเรียบง่าย

เรื่องราวของพวกเขาฝังดูราวกับนิทาน แต่อ่านแล้วก็ชื่นใจที่ท่านเหล่านี้มีตัวตนอยู่จริง พอที่จะเป็นแบบ
อย่างให้กับผู้คนในสังคมเหลวแหลกไร้ทิศทางของบ้านนี้เมืองนี้

บอกได้เลยว่าหนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือที่ผมชอบมากที่สุดเล่มหนึ่ง เพราะมันทำให้ผมมีกำลังใจจากตัวอย่าง
ที่มีตัวตน อย่างน้อยผมก็ยังมีความหวังว่าสักวันผมจะเป็น "คนเล็กๆ"ที่ไม่ต้องยิ่งใหญ่

ผมหวังว่าคุณจะชอบหนังสือเล่มนี้ เช่นเดียวกัน