ผมกลายเป็นสาวกที่คอยติดตามหนังสือของบินหลามาตั้งแต่อ่านเรื่องหลังอาน รอย่ำไม่ใช่เรื่องราวขี่จักรยาน
ผจญภัยเหมือนหลังอาน แต่หากเป็นบันทึกความทรงจำถึงผู้คนที่ได้พบพาน ระหว่างการตระเวณไป  ผู้คน
ที่มีชีวิต มีเรื่องราวพร้อมที่จะให้นักเดินทางที่ผ่านเข้ามาได้รับรู้ แต่จะมีนักเดินทางสักกี่คนที่สามารถเข้าไป
รับรู้มันมาได้ เพราะพวกเขาส่วนใหญ่มักจะมุ่งอยู่ที่ทางเดิน

แม้บินหลา ยังยืนยันเขาไม่ใช่นักเดินทาง แต่การเก็บและการเล่าเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาก็ล้วนเต็มไปด้วยแง่คิด
แต่ก็สนุกสนานชวนให้อ่านต่อด้วยวิธีนำเสนอที่เป็นเอกลักษณ์ส่วนตัว

หนังสือเล่มนี้กับเปลใต้ต้นไม้ ในวันสงบๆ .................แค่นั้นแหละที่ผมต้องการในตอนนี้