การค้นหาและผู้พบเจอ

0
ผมถามตัวเองว่า ทำไมเราจึงต้องดิ้นรนเดินทางออกไปแสวงหาธรรมชาติ  มันมิใช่เพียงเพื่อหลบหนีจากความวุ่นวาย ไม่ใช่เพื่อพิชิต ไม่ใช่เพื่อเพียงถ่ายภาพสวยมาเล่าเรื่อง ผมพบว่ามันคือการออกไปค้นหาความจริงบางอย่าง ที่จะปรากฎกระจ่างชัดขึ้นเป็นความรู้สึกในชั่วขณะหนึ่งเมื่อเราได้สงบนิ่งท่ามกลางธรรมชาติ  ซึ่งมีแต่ผู้ออกไปค้นหาเท่านั้นที่จะได้พบเจอ ภาพโดย: Pat Vasuvat

ไบเบิ้ล และ .44

0
เมื่อประมาณเกือบ 30 ปีก่อน ตอนที่ผมเริ่มหัดเดินป่าเป็นมือใหม่ ผมเจอเซียนเดินป่าคนหนึ่งชื่อ “พี่เมฆ” เรารู้จักกันในตอนที่ขึ้นรถตู้เพื่อจะไปเดินป่ากัน และพี่เมฆก็แนะนำตัว “ผมเดินป่ามาเยอะ ไปมาทั่วแล้ว” แล้วแกก็พูดถึงชื่อป่าต่างๆมากมาย ชื่อไทยบ้างชื่อกระเหรี่ยงบ้าง ส่วนใหญ่เป็นชื่อที่เราไม่รู้จัก พวกเรามือใหม่ก็ทึ่งซิครับ

ขันหมากมาแล้วโหว้ย

0
ในบรรดาพิธีแบบไทยๆ ผมนี่ชื่นชอบ “พิธีแห่ขันหมาก” มากที่สุดครับ เพราะนอกจากจะสนุกสนานแล้ว มันยังเป็นพิธีที่สะท้อนความเป็นไทยมากๆ ในขณะที่งานแต่งงาน “สมัยใหม่” โดยเฉพาะในเมืองใหญ่หยิบยืมและยกเอารูปแบบของงานแต่งงานจากชาติอื่นมาใช้กันหมดแล้ว ถ้าจะมีแห่ขันหมากก็มีแค่ “พอเป็นพิธี” 

คุณก็ไป Canoe ที่แม่น้ำเงาได้ง่ายๆ

1
“วิธีที่ดีที่สุดที่จะทำให้คนเข้าใจและช่วยกันรักษาแม่น้ำไว้ ก็คือการพาพวกเขาลงไปในแม่น้ำนั้น, ได้สัมผัสและหลงรักแม่น้ำนั้นด้วยตัวเอง” Martin Litton เมื่อเกือบ 20 ปีที่แล้ว มีโอกาสได้เข้าไปพบแม่น้ำสายหนึ่งที่ไหลผ่านหุบเขาที่อยู่ห่างไกล มีหมู่บ้านเล็กๆของชุมชนชาวกระเหรี่ยงอยู่ที่ริมน้ำนั้น...

Canoe Camping ลำน้ำเงา

2
แม่น้ำเงา สายน้ำที่ผมหลงรักว่าเป็นแม่น้ำที่สวยที่สุดแห่งหนึ่งนี้ ไหลออกมาไกลจากป่าลึกระหว่างรอยต่อของอำเภออมก๋อยจังหวัดเชียงใหม่และอำเภอท่าสองยางจังหวัดตากมาเป็นระยะทางไม่ต่ำกว่าแปดสิบกิโลเมตร ไหลผ่านเกาะแก่ง, โตรกเขาและหมู่บ้านชาวกระเหรี่ยงที่มีชีวิตเรียบง่าย ตลอดความยาวของแม่น้ำสายนี้เต็มไปด้วยเรื่องราว, ตำนานเล่าขาน และยังเต็มไปด้วยทิวทัศน์งดงามของธรรมชาติ 1. แคนูแค้มปิ้ง

A Sand County Almanac และ เรื่องราวของ Aldo Leopold

0
หนังสือเล่มเล็กๆที่ชื่อว่า A Sand County Almanac นี้ เป็นหนังสือเกี่ยวกับธรรมชาติที่ดีที่สุดเท่าที่ผมเคยอ่านมา หนังสือเล่มนี้เขียนโดย Aldo Leopold ผู้ที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นนักอนุรักษ์ที่สร้างความเปลี่ยนแปลงต่อความคิดของวงการอนุรักษ์อเมริกันมากที่สุดคนหนึ่ง เป็นหนังสือที่เขาเขียนขึ้นในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต

Outdoor Education เราสอนกันไปเพื่ออะไร?

0
ผมเห็นว่ามีสอนวิชา Outdoor Education กันในหลายมหาวิทยาลัย แต่พอมีโอกาสได้เห็นวิธีการสอนแล้วเลยต้องตั้งคำถามนี้ ผมอยากเขียนเรื่องนี้เพื่อให้มีการพัฒนาในทางที่เป็นประโยชน์นะครับ ไม่ได้มีเป้าหมายมาตำหนิหรือสร้างดราม่าใดๆครับ เรื่องนี้มีจุดเริ่มต้นจากแค้มป์ของเราแห่งหนึ่งในอุทยานแห่งชาติในประเทศไทยนี่ละครับ แล้ววันหนึ่งก็มีรถบัสหลายคันมาจอด เด็กหนุ่มสาวมากมายลากกระเป๋าเดินกันมาเป็นทิวแถว  ไม่นานนัก เครื่องขยายเสียงก็ดังกระหึ่ม ทั้งเสียงประกาศ ทั้งเปิดเพลง และมีกระทั่งกลองที่ตีให้จังหวะตลอดเวลา

ล้างพิษชีวิต Digital

0
เคยรู้สึกเบื่อตัวเองบ้างมั๊ยที่ติดนิสัยต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูทุกครั้งที่มีเวลาว่างเพียงไม่กี่วินาที เคยมั๊ยครับ นั่งกับเพื่อนอยู่เป็นกลุ่ม พอมองไปรอบๆทุกคนก้มหน้าอยู่กับโทรศัพท์  รู้สึกผิดบ้างมั๊ยครับที่รู้ตัวว่าเสพติด Social Media   ที่ว่ามาทั้งหมดนี้ ผมเป็นนะครับ ผมรู้สึกไม่ดีเลยที่รู้ตัวว่าเสพติด Social Media แต่ก็ห้ามใจตัวเองไม่ค่อยได้ มันทำให้ผมเป็นคนสมาธิสั้น คิดอะไรต่อเนื่องยาวๆไม่ได้ ทำอะไรนานๆไม่ได้ อ่านหนังสือก็แทบจะไม่จบหน้า

เรื่องแปลกที่กลางป่า ตอน : นางไม้

0
จากที่เที่ยวป่ามานานหลายสิบปี ผมเจอเรื่องแปลกๆที่อธิบายไม่ได้อยู่เพียงไม่กี่ครั้ง และส่วนใหญ่มักจะเกิดขึ้นกับผู้ร่วมคณะ จะมีก็เพียงเรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้เป็นเรื่องที่ผมเจอด้วยตัวเอง เป็นเรื่องที่น่ากลัวที่สุด แต่เรื่องนี้ก็ทำให้ผมเลิกกลัวสิ่งแปลกที่อธิบายไม่ได้เหล่านี้ไปเลยครับ เราตั้งแค้มป์อยู่กลางป่าลึก ในเขตจังหวัดแม่ฮ่องสอน หุบเขาแห่งนี้เป็นที่คุ้นเคยของพวกเราที่มักจะมาแวะพักกันในวันสุดท้ายของการเดินป่าก่อนที่จะเดินกลับขึ้นไปยังหมู่บ้านบนสันเขา จุดที่มาพักครั้งนี้เป็นลานค่อนข้างโล่งแต่ร่มรื่นตลอดทั้งวัน มีลำธารใสไหลอ้อมอยู่ 2 ด้านของแค้มป์ อยู่สบายมาก เราจึงนอนพักกันที่นี่ถึง 2 คืน กลางวันก็เดินเที่ยว เย็นๆก็เล่นน้ำทำอาหารกินกัน คืนนี้เป็นคืนที่สองของการพักที่แค้มป์นี้ เราก็คุยกันสนุกเฮฮาก่อนจะแยกย้ายกันไปเข้านอน หญิงสาวคนนั้นยืนหันหลังให้ผม เธอใส่เสื้อเหมือนเสื้อคลุมสีน้ำตาลอ่อน พอเธอหันมาให้เห็นหน้าชัดเจน ผมก็พยายามนึกอยู่ว่าเคยพบเธอที่ไหนมาก่อน ใบหน้าเรียวสวย โหนกแก้มสูง...

การทำเรื่องเฉิ่มๆที่ดีที่สุดในชีวิตผม

1
ไหนๆเรื่องมันก็นานจนหมดอายุความแล้ว วันนี้ขอเอาความลับมาเล่าให้ฟังก็แล้วกันนะครับ เย็นวันหนึ่งหลังจากเลิกเรียน ผมรีบออกมายืนอยู่นอกประตูโรงเรียนทางด้านถนนอังรีดูนังต์ ใจเต้น มือสั่น ไม่แน่ใจว่าจะเอายังไงดี จนกระทั่งมีสาวคนหนึ่งเดินออกประตูมา ผมจึงตัดความลังเล ทำใจให้กล้าแล้วเดินเข้าไปหา “ผมเดินไปเป็นเพื่อนนะ” ท่องอยู่ตั้งนานแต่ก็พูดออกมาได้แค่นี้  สาวคนนั้นทำหน้างงปนตกใจ เราเป็นเพื่อนนักเรียนห้องเดียวกัน เจอกันอยู่ทุกวันแต่เขาคงนึกไม่ถึงว่าจะมาเจอผมตรงนี้ ผมรู้มาว่าทุกเย็นเธอจะเดินไปหาน้องสาวที่โรงเรียนมาแตร์เพื่อจะกลับบ้านด้วยกันจึงได้ออกมาดักรออยู่ เธอไม่ได้ปฏิเสธและผมก็ได้เดินไปด้วย  “ผมถือกระเป๋าให้นะ”  หลังจากนั้นผมก็มาดักรอที่เดิมหลังเลิกเรียนทุกเย็น ระยะทางจากโรงเรียนเตรียมฯ ไปยังโรงเรียนมาแตร์ก็ไม่ได้ใกล้นัก แต่ทุกครั้งที่เดินไปผมก็อยากจะให้ทางนั้นไกลขึ้นอีกเล็กน้อยก็ยังดี เมื่อมามองย้อนไป มันเป็นเรื่องเฉิ่มมาก แต่ผมก็ดีใจที่ได้ทำลงไป เพราะโดยที่ไม่ได้คาดคิด วันนั้นเป็นจุดเริ่มต้นที่กลายมาเป็นชีวิตคู่ที่เต็มไปด้วยความสุข, รอยยิ้ม, อ้อมกอดอบอุ่น,​ ลูกที่น่ารัก และสิ่งงดงามอีกมากมาย วันนี้เมื่อ 25...
- Advertisement -

POPULAR POSTS

MY FAVORITES

I'M SOCIAL

219,871FansLike
20,807FollowersFollow
67,123FollowersFollow
27,500SubscribersSubscribe