ภาพถ่าย ชายหนุ่ม และความทรงจำ



		Home

[ปืนคลาสสิก] [คาวบอยและลูกทุ่งตะวันตก] [แก๊งค์ปืนลม] [เตาและตะเกียง] [ชมรมธนู]


	-1-


	โดย คนกรุงเก่า

"...มากกว่ายี่สิบครั้งแล้วที่ผมได้มายืนอยู่ ณ จุดนี้ มันเป็นจุดชมพระอาทิตย์อีก
จุดหนึ่งของดอยอินทนนท์ เบื้องหน้าคือภาพต้นไม้ใหญ่ยืนเด่นย้อนแสงสีทองอยู่
บนเนินเขา ฉากหลังเป็นป่าทึบในมุมอับแสง ...มันเหมือนละครเวทีที่ตัวเอกของ
เรื่องถูกทำให้ดูเด่นขึ้นมาด้วยแสงไฟจากสปอตไลท์ ผิดกันก็แต่นี่คือเวที
ธรรมชาติที่ผมเองไม่รู้แท้แน่ชัดว่าใครเป็นผู้จัดฉากอยู่เบื้องหลัง กระทั่งไม่รู้ว่า
เวทีแห่งนี้จะปิดฉากลงเมื่อใด แต่ที่แน่ๆ คือผมได้เก็บ'ความลงตัว'นี้ไว้แล้วบน
แผ่นฟิล์ม และถ้าไม่โชคร้ายจนเกินไปผมคงจะได้ภาพที่ดี

ในบริเวณเดียวกัน เมื่อหันหลังไป180องศา ผมถึงกับตะลึงกับภาพเบื้องหน้า
จันทร์เต็มดวงกำลังเดินทางมาผลัดเปลี่ยนเวรยามกับดวงอาทิตย์ เป็น
สัญญาณบอกถึงรอยต่อของทิวาและราตรี เบื้องล่างเป็นแนวป่าโบราณ ถัดขึ้น
ไปเป็นจันทร์เต็มดวงและทิวเมฆ ค่ำวันนั้นผมขับรถลงดอยด้วยความรู้สึกที่
เต็มอิ่ม..."

"...ผมตื่นราวตีห้าเพื่อจะเดินเท้าไปยังจุดชมพระอาทิตย์ขึ้นบนดอยผาตั้ง กว่าจะฝ่าลมหนาวไปถึงจุดที่เหมาะสม
ฟ้าก็เริ่มสว่างแล้ว ภาพทะเลหมอกอัดแน่นอยู่เบื้องล่าง ขุนเขาน้อยใหญ่อยู่ถัดไป และที่ขอบฟ้าเป็นเมฆที่ม้วนตัว
เปลี่ยนอิริยาบถไปเรื่อยๆ

...มันเป็นความงามที่มีฐานอยู่บนความเคลื่อนไหว และเป็นความเคลื่อนไหวที่งดงาม

ผมเป็นคนหนึ่งที่ได้มาเป็นพยานความงามของปรากฏการณ์เบื้องหน้า แต่ก็ไม่ได้เก็บ'ปรากฏการณ์' นี้ไว้บนแผ่น
ฟิล์มเลย เพราะคิดว่าภาพที่ได้จะไม่สามารถแทนความรู้สึกของผมในขณะนั้นได้ การได้มีโอกาสมาชมฉาก
ธรรมชาติเช่นนี้ก็นับว่าเพียงพอแล้วสำหรับผม..."

"...ทันทีที่ไต่เขาลงมาถึงตีนน้ำตก ความงามก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ภาพสายน้ำทิ้งตัว
ลงมาสู่หุบเหวเบื้องล่างพร้อมละอองน้ำที่ฟุ้งกระจายไปทั่วทำให้ผมต้องหยุดนิ่งชั่ว
ขณะ ก่อนที่จะเริ่มต้นบันทึกความงามลงบนแผ่นฟิล์ม ผมรู้ดีว่ามันคงเป็นภาพที่ไม่
แตกต่างจากของคนอื่นมากนัก แต่ผมก็ไม่สนใจในประเด็นดังกล่าว ผมบันทึกมันไว้
ด้วยเหตุผลส่วนตัว เพราะกว่าจะดั้นด้นมาถึง ณ จุดนี้ได้มันต้องใช้แรงกายแรงใจเข้า
แลกมิใช่น้อย การบันทึกความรู้สึกของผมจึงเป็นเรื่องสมเหตุสมผลตราบเท่าที่มันยัง
เป็นความรู้สึกของผม..."

"...มันเป็นตอนเย็นวันหนึ่ง ผมพบตัวเองยืนอยู่บนแท่นหินชนวนกำลังจดๆ จ้องๆ หามุมมองในการตั้งกล้องถ่าย
ภาพ เบื้องหน้าเป็นภาพซากพระพุทธรูปเศียรขาดอาบไปด้วยแสงสุดท้ายของวัน ผมเดินไปมาในบริเวณนั้นอยู่
นาน จนแล้วจนรอดก็ไม่สามารถหามุมมองที่ถูกใจได้สักที เป็นไปได้ว่าเย็นนั้นผมต้องขับรถกลับบ้านโดยไม่ได้
กดชัตเตอร์เลยแม้แต่ครั้งเดียว..."

ภาพแห่งความทรงจำฉากแล้วฉากเล่าผ่านเข้ามาในห้วงคำนึง ทุกครั้งที่นึกถึงความหลังเหล่านี้หรือชมภาพสไลด์
เก่าๆ ที่ได้เคยบันทึกไว้ผมกลับมีความรู้สึกโหยหาอย่างบอกไม่ถูก

...เป็นความสุขที่ครั้งหนึ่งตัวเองเคยยืนอยู่เป็นพยานความงามของปรากฏการณ์เหล่านั้น และเป็นความโหยหาที่
พบว่าตัวเองไม่สามารถยืนอยู่ ณ จุดนั้นได้ทุกวัน...



		-2-

"ทำไมถึง 'บ้า' ถ่ายภาพอยู่ได้ทั้งๆ ที่ไม่ใช่อาชีพโดยตรง" ถ้ามีใครถามผมตรงๆ อย่างนี้ ผมคงต้องซึมไปนาน
ใช่ว่าตัวเองจะไม่มีคำตอบให้ แต่เพราะไม่รู้จะอธิบายอย่างไรให้หลายคนเข้าใจ

สำหรับผมแล้วการถ่ายภาพทำให้ผมรู้สึกมีส่วนร่วมในปรากฏการณ์ธรรมชาติ ทำให้ผมมีสมาธิจดจ่อใส่ใจอยู่กับ
ภาพเบื้องหน้าอย่างที่ไม่มีกิจกรรมอื่นใดสามารถทำได้ ทำให้ผมมี'ข้ออ้าง'ที่จะอยู่ใกล้ชิดกับธรรมชาติมากขึ้น
และเป็นการแสวงหาความหมายบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ในธรรมชาติโดยใช้ภาพถ่ายเป็นสื่อ

พูดอย่างไม่ดัดจริตก็คือ มันเป็นการค้นหาความหมายของการดำรงอยู่ของ'ตัวเรา'และ'โลก' แน่นอนว่ามันคงไม่
ใช่ความหมายเชิงทฤษฎีหรือปรัชญา กระทั่งทางศาสนา หากเป็นการค้นหาความหมายทางจิตวิญญาณ ซึ่งไม่
สามารถมอบหมายให้ใครทำแทนเราได้ และเราก็ไม่อาจทำแทนใครได้เช่นกัน

...มันเป็นการเดินทางโดยลำพัง ใช้ภาพถ่ายเป็นสื่อ อาศัยใจแทนแผนที่ และมีร่างกายเป็นพาหนะ

ผมพยายามถ่ายภาพให้ดีที่สุดเพื่อที่จะเข้าถึงซับเจ็คของผมให้ได้มากที่สุด และผมเชื่อว่าจะไม่สามารถทำมันได้
อย่างถึงที่สุดถ้าผมไม่เข้าใจซับเจ็คอย่างเพียงพอ แต่ไม่ว่าสุดท้ายแล้วผมจะประสบความสำเร็จหรือไม่ หรือผม
จะได้ภาพที่ดีที่สุดหรือไม่ ก็คงไม่ใช่เรื่องใหญ่ เพราะอย่างน้อยผมก็รู้ว่าได้พยายามทำอย่างดีที่สุดแล้ว

ผมพร้อมที่จะนั่งรอให้เมฆบางก้อนมีรูปทรงที่ดีขึ้น หรือพร้อมที่จะยืนรอให้พระจันทร์ขึ้นมาในตำแหน่งที่
เหมาะสมเพื่อจะได้ภาพที่ดีที่สุด และก็รู้อยู่แก่ใจว่ามันอาจจะเป็นการรอคอยที่ไร้ค่า อันที่จริงด้วยเทคโนโลยีทาง
ด้านดิจิตอลคุณไม่จำเป็นต้องรอให้เสียเวลาก็ได้ โปรแกรมคอมพิวเตอร์สมัยนี้สามารถใช้เทคนิคการตัดแปะย้าย
ดวงจันทร์มาใส่ไว้ในภาพของคุณได้ หรือสามารถเปลี่ยนรูปทรงของก้อนเมฆได้ แต่ผมก็ยังพร้อมที่จะรอคอย
มากกว่า

สำหรับผมการถ่ายภาพมันมีความหมายมากกว่าการได้ภาพที่ดี ที่สำคัญคือการได้ยืนอยู่ตรงนั้น ยืนอยู่เบื้องหน้า
ความมหัศจรรย์ที่อาจจะเกิดขึ้นได้ ซึ่งคงเทียบไม่ได้กับการนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์

ใครบางคนเคยกล่าวว่า การถ่ายภาพก็เหมือนการใช้ชีวิตในแง่ที่ว่า สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือการได้มีส่วนร่วม ไม่ว่า
คุณจะประสบความสำเร็จในชีวิตหรือไม่ก็คงไม่ใช่เรื่องสำคัญ ขอเพียงคุณรู้ว่าได้ใช้ชีวิตอย่างถึงที่สุดแล้วเท่านั้น
ก็พอ การถ่ายภาพก็เช่นกัน

ใช่...เราถ่ายภาพก็เพื่ออยากได้ภาพที่ดีด้วย แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นหลัก สำหรับผมภาพถ่ายที่ดีมีความหมายในแง่
ที่ว่ามันบ่งบอกว่าคุณเข้าถึงธรรมชาติได้มากแค่ไหน



		-3-

กระบวนการถ่ายภาพเป็นเรื่องซับซ้อนและต้องใช้เวลา เทคนิคความรู้ต่างๆ ที่ใช้ในการถ่ายภาพนั้นเป็นเรื่อง
ง่ายและใช้เวลาศึกษาไม่มาก ที่ยากคือการเข้าถึงความงามของภาพถ่ายซึ่งเกี่ยวข้องกับศิลปะ มุมมอง อารมณ์
ความรู้สึก และสุนทรียภาพ และเป็นเรื่องที่สอนกันไม่ได้ คุณต้องก้าวผ่านเรื่องราวทางเทคนิคต่างๆ เพื่อจะได้
เข้าสู่เนื้อหาสาระที่แท้จริงของการถ่ายภาพ ซึ่งไม่ใช่ว่าทุกคนจะประสบความสำเร็จแม้ว่าจะใช้เทคนิคอุปกรณ์ดี
เพียงใด

ผมเชื่อว่ามีอยู่หลายคนมักจะเป็นโรควิตกจริตทางอุปกรณ์ถ่ายภาพราวกับว่ามันเป็นหนทางที่จะพาคุณไปสู่
ความสำเร็จ Fred Picker เคยบอกไว้ว่า ถ้าเป็นไปได้เขายินดียอมให้เลนส์ของเขามีคุณภาพลดลงครึ่งหนึ่งเพื่อ
แลกเปลี่ยนกับความสามารถในการถ่ายภาพที่เพิ่มขึ้นเพียง 5 เปอร์เซ็นต์ น่าแปลกที่หลายคนกลับมีทัศนคติที่
ตรงกันข้าม

และก็มีผู้รู้อีกประเภทที่น่าทึ่งมาก เพราะท่านเหล่านี้มักจะเข้าใจศิลปะภาพ
ถ่ายอย่างถึงกึ๋น(ของตัวเอง) สามารถวิจารณ์ภาพถ่ายต่างๆ ได้โดยอาศัยกฎ
การจัดองค์ประกอบภาพที่ได้รู้มา ไม่ว่าจะเป็นจุดตัดเก้าช่อง เส้นรูปตัวเอส
เส้นนำสายตา ความคมชัดของภาพ เส้นขอบฟ้า ไหนท่านลองใช้ทฤษฎีเหล่า
นี้วิจารณ์ภาพ 'Moonrise, Hernandez' ของ Ansel Adams หรือภาพ
'Family Luzzara' �ของ Paul Strand ให้ผมฟังที การพยายามทำเช่นนี้ก็คง
คล้ายกับการพยายามวิจารณ์ฟุตบอลโลกโดยใช้วิชาโหราศาสตร์

ผมเองไม่ได้ปฏิเสธกฎเกณฑ์เหล่านี้ถ้าเผื่อมันใช้ได้กับบางภาพ แต่ผมคิดว่าคุณไม่ควรรู้จักมันเลยจะดีกว่า
เพราะมีอยู่บ่อยครั้งที่เราเผลอไปหรือคิดน้อยไปคอยแต่จะใช้กฎเหล็กเหล่านี้อยู่เรื่อย(จิตใจคงรู้สึกมั่นใจหรือ
ปลอดภัยกว่า ถ้าคุณปฏิบัติตามกฎ) ถ้าเกิดภาพของคุณดันมาเข้าข่ายกฎเกณฑ์เหล่านี้ก็ขอให้มันเป็นเรื่อง
บังเอิญจะดีกว่า คือบังเอิญว่ากฎเหล่านี้มันตรงกับความต้องการหรือความรู้สึกของคุณ

Edward Weston นิยามความหมายของคำว่าองค์ประกอบภาพไว้อย่างกระชับว่า "Composition Is Strongest
Way Of Seeing." ซึ่งผมคิดว่าเป็นความหมายที่ได้ใจความที่สุดแล้ว องค์ประกอบภาพไม่ใช่เรื่องของจุดตัดเก้า
ช่อง ไม่ใช่เรื่องของเส้นรูปตัวเอส และไม่ใช่เรื่องของเส้นนำสายตา หากแต่เป็นเรื่องของสุนทรียภาพที่อยู่เหนือ
กฎเกณฑ์ใดๆ

และสำหรับ'นักถ่ายภาพ'พวกเขามีหน้าที่ถ่ายภาพด้วยกล้องและฟิล์ม ไม่ใช่ถ่ายภาพด้วยปากหรือปากกา และ
คุณไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะต้องทำมันด้วยใจรักและศรัทธา ยอมลำบากและอดทนเพื่อให้ได้ภาพที่ดีที่สุด
เมื่อมีข้อสงสัยใดๆ ก็ต้องพยายามค้นหาคำตอบด้วยตัวเองก่อนเสมอ

บางคนไม่ใช้ขาตั้งกล้องเพราะต้องการความคล่องตัวทั้งๆที่เขากำลังถ่ายภาพวิวทิวทัศน์อยู่ บางคนยืดส่วน
คอลัมน์ของขาตั้งจนสุดทั้งๆ ที่ยังยืดสามขาออกไม่หมดซึ่งมันก็คงมีสภาพคล้ายโมโนพอตมากกว่า บางพวกคุย
กันเสียงดังในขณะจัดองค์ประกอบภาพ ตะโกนขอยืมฟิลเตอร์กันบ้าง กระซิบถามเพื่อนข้างๆ ว่าตั้งค่าแสงเท่า
ไหร่บ้าง ใช่หรือไม่ว่านี่คือความฉาบฉวยของหลายๆ คนที่รักความสบายมากกว่าการได้ภาพที่ดี สำหรับผมแล้ว
พบว่าตัวเองสามารถถ่ายภาพได้ดีที่สุดเมื่อมีสมาธิสูง และอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เงียบไร้เสียงรบกวน ถ้าเลือก
ได้ผมมักจะออกถ่ายภาพคนเดียวเสมอ

การถ่ายภาพก็เหมือนกับการใช้ชีวิต...เพื่อชีวิตที่ดีคุณต้องรู้ว่าอะไรคือแก่น อะไรคือกะพี้ ในการถ่ายภาพก็เช่น
เดียวกัน เพื่อภาพถ่ายที่ดีที่สุดคุณต้องรู้ว่าอะไรเป็นเรื่องไร้สาระ อะไรเป็นสิ่งที่ควรทำ และอะไรเป็นแก่นแท้
ของการถ่ายภาพ



		-4-

แล้วภาพถ่ายที่ดีมันควรจะเป็นเช่นไร? บางคนอาจจะนึกสงสัย ในส่วนของผมคิดว่าภาพที่ดีคือภาพที่ถ่ายทอด
ความรู้สึกของคุณที่มีต่อซับเจ็คได้อย่างชัดเจนและลงตัว อันที่จริงผมอยากจะบอกว่าภาพถ่ายเป็นภาพบันทึก
ความรู้สึกของคุณที่มีต่อซับเจ็คมากกว่าเป็นภาพบันทึกซับเจ็คโดยตรง เพราะอย่างน้อยสิ่งที่อยู่ในภาพกับสิ่งที่
ตาคุณเห็นก็ไม่เหมือนกัน อย่างมากก็แค่ใกล้เคียง และภาพที่ดีของคุณก็ไม่จำเป็นต้องเป็นที่ชื่นชอบของใครตราบ
เท่าที่มันสามารถถ่ายทอดความรู้สึกของคุณได้ครบถ้วน มันไม่จำเป็นต้องเข้ากฎเกณฑ์หรือทฤษฎีใดๆ ตัวคุณเอง
เท่านั้นที่จะบอกได้ว่าภาพของคุณดีหรือไม่

พูดแบบนี้หลายท่านอาจจะคิดว่า "ถ้าอย่างนั้นภาพถ่ายที่ดีก็เป็นภาพอะไรก็ได้ ใครก็สามารถถ่ายได้ เพราะมัน
ไม่มีกฎเกณฑ์ใดๆ มาตัดสิน และวัดกันแค่ความพอใจส่วนตัว" มันก็ไม่ถึงขนาดนั้น สำคัญที่ว่าคุณอย่าหลอกตัว
เองก็แล้วกัน อย่าเข้าข้างตัวเองโดยเหมาว่าภาพของตัวเองต้องดีเสมอ คุณต้องมีความเข้าใจเพียงพอต่อศิลปะ
แขนงนี้ และหมั่นศึกษางานภาพถ่ายของศิลปินที่คุณชื่นชอบเพื่อเปิดโลกทัศน์ของตัวเอง มีแต่ผู้ที่ศึกษางาน
ศิลปะมามากเท่านั้นที่จะรู้ว่าภาพถ่ายที่ดีควรเป็นเช่นไร (มือใหม่มักจะพอใจในภาพทุกภาพที่เขาถ่ายขอเพียง
เป็นภาพที่วัดแสงถูกต้อง นั่นคือมาตรฐานของคำว่า'ภาพที่ดี'ของเขาต่ำเกินไป บางทีถ้าเขาศึกษางานของนัก
ถ่ายภาพระดับโลกบ้าง เขาอาจต้องโยนฟิล์มที่เคยถ่ายมาทั้งหมดลงถังขยะก็ได้ ซึ่งกับเรื่องนี้มันได้เกิดขึ้นกับ
ผมมาแล้ว)

Paul Strand เคยกล่าวไว้ว่า ผู้ที่ต้องการถ่ายภาพให้ได้ดีนั้น ต้องหมั่นศึกษางานศิลปะอยู่เสมอ ไม่ใช่ศึกษาจาก
นักถ่ายภาพคนอื่น แต่ศึกษาจากภาพวาดของศิลปินที่มีความสามารถ ศึกษาศิลปะทางด้านดนตรี กระทั่งศึกษา
ถึงอารยธรรมต่างๆ ที่หล่อหลอมมาเป็นสังคมมนุษย์

แน่นอนว่าผมต้องรับฟังความคิดเห็นของนักถ่ายภาพที่ผมชื่นชอบเมื่อเขาพูดถึงภาพของผม แต่นอกเหนือจากนี้
ก็ไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องสนใจ คำชื่นชมจากคนรอบข้างหรือความสำเร็จที่ผมอาจจะได้รับไม่ใช่เรื่องสำคัญและมันก็อยู่
เหนือการควบคุมของผม ไม่ว่าคนอื่นจะวิจารณ์ภาพของผมอย่างไรก็ไม่ใช่ปัญหาที่ผมต้องใส่ใจ เพราะผมถ่าย
ภาพก็เพื่อชีวิตของผมเอง เพื่อตอบสนองความรู้สึกและความสุขของผม ถ่ายภาพด้วยใจรัก ไม่ใช่ด้วยความ
อยากดีอยากเด่น ไม่ใช่เพื่อชื่อเสียงเงินทอง หรือประกาศนียบัตรเกียรตินิยมต่างๆ ไม่ได้หวังชนะการประกวด
ภาพถ่าย ไม่ได้ถ่ายภาพเพื่อให้เข้าตากรรมการ

คุณเคยเห็นภาพเหล่านี้บ้างไหม?

ภาพหญิงเปลือย(บางภาพ)ที่ทำให้ศิลปะกลายเป็นเรื่องอนาจาร ภาพเด็กกระโดดน้ำ หญิงสาวในชุดไทยกำลัง
ลอยกระทงตอนกลางวันแสกๆ พระเดินบิณฑบาตรอยู่กลางสะพานไม้ ภาพภิกษุกับซากวัดโบราณ คนยกยอใน
มุมย้อนแสง คนจนกับพื้นดินที่แห้งแตกระแหง สามเณรกับพระหัตถ์ของพระอัจนะที่วัดศรีชุม

ใช่หรือไม่ว่าภาพเหล่านี้ยังคงถูกบันทึกลงบนแผ่นฟิล์มอยู่เรื่อยๆ ราวกับว่าขยะในโลกนี้มีอยู่น้อยเกินไป การ
ถ่ายภาพเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องเสียหายตราบเท่าที่มันตรงกับความรู้สึกของคุณ แต่ผมเชื่อว่าคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่มัน
ไปตรงกับความรู้สึกของคนส่วนใหญ่ เลิกหลอกตัวเองเสียที ถ่ายภาพเฉพาะซับเจ็คที่คุณรู้สึกสนใจและชื่นชอบ
จริงๆ เท่านั้น อย่าถ่ายภาพเพียงเพราะคิดว่ามันอาจจะเป็นภาพที่ดีได้(ในสายตาของคนอื่น) ถ้าคุณไม่ชอบถ่าย
ภาพสัตว์ป่าหรือนก ประโยชน์อันใดที่จะต้องฝืนทำในสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบ เพราะมันเป็นแฟชั่นกระนั้นหรือ

ภาพชาวนาลงแขกเกี่ยวข้าวที่ชนะเลิศการประกวดภาพถ่าย ไม่ได้บ่งบอกว่าเจ้าของผลงานจะมีความเข้าใจ
ชีวิตชาวนาอย่างแท้จริง บางทีเขาอาจจะใช้เลนส์เทเลโฟโต้เจาะภาพมาจากระยะไกลหลายสิบเมตรก็ได้ เพื่อว่า
ขาของตนจะได้ไม่ต้องเปื้อนโคลน!

คำถามมีอยู่ว่า จะเลือกอะไร...ระหว่างความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับวิถีชีวิตชาวนากับฝีมือในการถ่ายภาพ

คำตอบก็คือน่าจะได้ทั้งสองสิ่งพร้อมกัน ความรู้ความเข้าใจโลกและชีวิตไม่ได้แยกขาดจากกิจกรรมถ่ายภาพ

...อย่างน้อยก็ด้วยเหตุผลที่ว่า ภาพถ่ายเป็นงานศิลปะ และ "ศิลปะทั้งผองควรเอื้อเพื่อชีวิต"


		-5-

	"ท่ามกลางแสงจันทร์สีหม่น ผมนั่งชันเข่าเหม่อมองไปที่พระพุทธรูปเบื้องหน้า เกือบ 45 นาทีแล้วที่ผมมานั่งอยู่ที่นี่พร้อมกล้องคู่ใจ ...พระพุทธรูปกลางแสง จันทร์และหมู่ดาว พลันจินตนาการพาผมล่องลอยไปไกล ...พระพุทธรูป พระสงฆ์ ชาวบ้าน พ่อขุนราม ชามสังคโลก..."

"ณ เต็นท์หลังหนึ่งบนเกาะรอกในค่ำคืนที่ฟ้าไม่เป็นใจ ฝนตกฟ้าร้องราวกับ
คนอกหักที่ต้องการปลดปล่อยความอัดอั้นตันใจบางอย่าง ผมกับน้องชาย
นอนฟังเสียงดังกล่าวเหมือนกับกำลังนั่งอยู่ในโรงภาพยนต์ชั้นหนึ่งในเมือง
หลวง บอกตามตรงว่าปรากฎการณ์ในวันนั้นทำให้ผมกลัวตายอย่างบอกไม่ถูก...

...ค่ำคืนนั้น ...ผมคิดถึงลูกเมียอย่างบอกไม่ถูก


	...เช้าวันรุ่งขึ้น ความหวาดกลัวเหล่านั้นถูกชดเชยดัวยความงามที่เหนือคำ บรรยายพร้อมกับฟิล์มหลายม้วนที่หมดไป"

ภาพแห่งความทรงจำฉากแล้วฉากเล่าผ่านเข้ามาในห้วงคำนึง ทุกครั้งที่นึกถึงความหลังเหล่านี้หรือชมภาพสไลด์
เก่าๆ ที่ได้เคยบันทึกเก็บไว้ผมกลับมีความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย

...เป็นความสุขที่พบว่าครั้งหนึ่งตัวเองเคยยืนบันทึกภาพความงามของปรากฏการณ์เหล่านี้

...มันทำให้ผมรู้สึกมีส่วนร่วมในปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ

...มันทำให้ผมมี'ข้ออ้าง'ที่จะอยู่ใกล้ชิดกับธรรมชาติมากขึ้น

...มันเป็นการค้นหาความหมายของการดำรงอยู่ระหว่าง'ตัวเรา'และ'โลก'

...มันเป็นการเดินทางโดยลำพัง ใช้ภาพถ่ายเป็นสื่อ อาศัยใจแทนแผนที่ และมีร่างกายเป็นพาหนะ
และเราก็หวังอยู่ลึกๆ ว่าถ้าเกิดโชคดีเราคงเดินไปถึงจุดหมาย

...และเป็นความโหยหาที่พบว่าตัวเองไม่สามารถปลดเปลื้องพันธนาการต่างๆ เพื่อออกเดินทางถ่ายภาพ
ได้ทุกวัน...







							คุยกันรอบกองไฟ




	เซ็นสมุดเยี่ยม

สมัครสมาชิก Thailand Outdoor ฟรี