|
กริ๊ก... นี่นับเป็นช่วงเวลา 1/125 วินาทีที่นานที่สุดที่ผมเคยสังเกต มันมาจากมุมมองที่สวยงามผ่านกล้องใช้ฟิล์ม
Olympus OM1 มันดังเหมือนเป็นเสียงสะท้อนเข้ามาภายในใจผม
ชั่วชีวิตที่ผ่านมาแต่ละวัน ตามวิถีชีวิตอันมีเป้าหมายของสังคมเมือง ผมผ่านการเดินทางไปตามสถานที่ต่างๆ แต่
มันก็เป็นเพียงผ่านเพราะจิตใจของผมมัวแต่คำนึงถึงจุดหมายปลายทาง น้อยครั้งมากที่ผมจะสังเกตสิ่งรอบข้าง ไม่
ว่าจะเป็นภาพชีวิตของผู้ที่ผ่านไปมา หรือแม้กระทั่งชีวิตในมุมส่วนตัวบนรถของคนที่อยู่ในรถคันข้างๆ ซึ่งอยู่ใน
ชะตากรรมเดียวกับผม
ครั้งหนึ่งผมเคยอ่านหนังสือของคุณ โสภณ สุภาพงษ์ เป็นเรื่องเกี่ยวกับชีวิต มีบางตอนที่ผมชอบมากซึ่งมันอาจเป็น
วรรคทองแห่งความประทับใจในใจผมก็ว่าได้ เนื้อความมีว่า "จุดหมายไม่สำคัญเท่ากับทางเดินที่เราผ่าน" มันช่าง
ตรงข้ามกับชีวิตที่รอให้ถึงจุดหมายอย่างหิวกระหาย ถ้าความสุขคือจุดหมายในแต่ละครั้งของเราซึ่งต้องแลกมาด้วย
กระบวนการความทุกข์อันยาวนาน ก็แสดงว่าชีวิตเราใช้เวลาอยู่กับความทุกข์มากกว่า ชีวิตคงเหมือนกับอยู่ในที่มืด
รอคอยแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ เราจะถึงแสงสว่างแค่แวบเดียวเท่านั้นแล้วก็พลันจ่อมจมรอคอยอยู่ในความมืดมิดอีก
แสนนาน
วันหนึ่ง ท่ามกลางความเบื่อหน่ายในห้องเรียน ผมแวบใช้คอมพิวเตอร์ไปดูที่ห้องซื้อขายของมือสอง (หลายๆ คนคง
เป็นอย่างผมมั่งหละ) ผมใช้เวลาให้หมดไปกับการหาของแปลกๆ ดู พลันไปพบกับกล้องถ่ายรูปอันหนึ่ง มันเป็นกล้อง
ใช้ฟิล์ม แบบเดียวกับที่ผมเคยเห็นเพื่อนๆ ชอบพกไปไหนมาไหนยามที่เราไปเที่ยวด้วยกัน ชื่อรุ่นของมันคุ้นตาผมมาก
Olympus OM1 ด้วยราคาที่ไม่แพงจนเกินไปทำให้ผมต้องโทรไปหาคนขายพร้อมกับนัดหมายดูของ จากข้อมูลที่ได้รับ
พี่แกไม่เคยใช้กล้องฟิล์ม กล้องตัวนี้มีคนเอามาจำนำไว้กับแกเมื่อสองปีที่แล้ว ในราคา 2,500 บาท แกถอดถ่านออก
เพราะกลัวว่ากล้องจะเสีย ตอนนี้กำลังเอาไปเช็คอยู่ ผมก็ตกลงว่างั้นเอาไว้ก็แล้วกัน ตกบ่ายแกโทรมาบอกผมว่ากล้อง
มันเสียอย่าเอาเลย ผมโทรไปหาตุ๊ง ตะแกบอกว่า เสียไม่เสียให้เอาไว้ก่อน ผมจึงไปรับของในเย็นวันนั้นเลย ได้มาใน
ราคาของเสียต้องเอาไปซ่อมต่อในราคา "พันเดียว"
ระหว่างทางขับรถกลับบ้านผมมีเวลาสำรวจกล้องที่ผมเพิ่งได้มาครอบครอง รูปร่างของเธอสวยงามมาก ผมพลิกดูอย่าง
พึงใจ พลันลูบคลำไปทั่วพบเจอปุ่มอะไรเป็นบิดเล่นหมด โชคดีวันนั้นรถติดนาน ผมบิดปุ่มเล่นจนเธอฟื้นคืนชีวิตมา
อีกครั้ง ด้วยการเปิดปุ่มล๊อกกระจกภายใน และเลื่อนปุ่มปรับความเร็วให้ออกจาก mode การถ่ายแบบ B อย่างที่บอก
ไว้แต่แรกผมไม่เคยมีกล้อง SLR ในครอบครองเลย แต่ตอนเด็กๆ เคยบิดของคุณพ่อเล่นอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ถ่ายเป็น
อะไรนัก โอ้ว...หรือนี่เป็นวาสนาที่นำเรามาพบกัน น้องอ้อม OM1
ในขั้นต่อมาเมื่อผมมีเธอในครอบครอง ตามคำบอกเล่าของเพื่อนตัวดีอีกนั่นแหละ ให้ผมพาน้องอ้อมไปอาบน้ำประแป้ง
ให้สะอาดเอี่ยมโดยช่างมือเก๋า พี่อมร ภิรมย์พลาซ่า ผมฟังดูมันคล้ายๆ กับโก๋หลังวัง หรือ แดงไบเล่ ภิรมย์พลาซ่า อยู่
ตรงไหนหว่าไฉนเด็กกรุงอย่างผมไม่เคยได้ยินมาก่อน ที่จริงแล้วมันอยู่ใกล้แค่จมูกผมเคยเดินผ่านมาแล้วไม่ต่ำกว่าห้า
รอบมันอยู่ข้างๆ สะพานเหล็กนี่เอง ผมพาน้องอ้อมมาที่ภิรมย์พลาซ่ามาพบกับเพื่อนๆ รุ่นเก๋าหลายท่านที่กำลังอยู่ใน
ภาวะเคลิบเคลิ้มไปกับการถ่ายรูป อาทิเช่น พี่คาวบอย พี่ตี๋ คุณตั๊ก ตุ๊ง ผมก็พาน้องอ้อมไปล้างทำความสะอาดทั้งตัวกล้อง
และเลนส์ ปรับความไวชัตเตอร์ ซ่อมที่วัดแสง เปลี่ยนเลนส์ช่องมอง ผมรู้เลยว่าทำไมมีแต่คนมาหาพี่อมร เพราะราคาค่า
ปลุกชีวิตให้น้องอ้อมมากระชุ่มกระชวยแค่พันห้า สรุปแล้ววันนั้นผมกับคุณตั๊กควงแขนกัน หอบหิ้วเลนส์ 70-150 mm.
มาอีกคนละตัวจะได้เป็นคู่แฝดกัน นอกจากนั้นผมได้แฟลต คุณตั๊กได้เลนส์เทเล่ 200 mm. และ OM1 อีกตัว ไปนอน
กอดที่บ้าน รอเวลาที่จะล้างกล้องเสร็จ
สัปดาห์แห่งการรอคอยผ่านไปอย่างเชื่องช้า ศุกร์ต่อมาผมไปรับกล้องที่พี่อมรแล้วไปซื้อฟิล์ม มาใส่ ก็ที่เดิมอีกแหละใส
่ในรถ แต่ผมลืมไปอย่างนึง .......... ผมใส่ฟิล์มไม่เป็น .............. พยายามแล้วพยายามอีกใส่เข้าไปแล้วที่หมุนฟิล์มไม่ยอม
หมุนตาม เดือดร้อนถึงเพื่อนตุ๊งอีกเช่นเคย ต้องมาสอนให้ผมใส่ฟิล์มอีก ขอบคุณมากๆ เลยเพื่อน เสาร์นั้นผมไปที่บ้าน
คุณแม่เช่นเดียวกับทุกสัปดาห์ที่เคยๆ แต่สัปดาห์นั้นแปลกไป ผมพกกล้องไปถ่ายรูปด้วย ถ่ายไปเรื่อยเปื่อยโดยมีน้อง
สาวเป็นนางแบบให้ ผมก็รู้แค่ว่า ต้องปรับกล้องให้ รูรับแสง กับความเร็วชัตเตอร์ให้สมดุลกัน เย็นนั้นผมรีบเอาฟิล์มไป
ล้างที่ร้านอย่างเร็วผลที่ได้ออกมาไม่เป็นที่พอใจเท่าที่ควร คือ โฟกัสไม่ค่อยแม่น ทำให้รูปไม่ค่อยชัด เอาละอย่างน้อยก็
รู้ละว่าผิดตรงไหน
เสาร์ต่อมาพี่ชายที่แสนดี ก็พี่ตาเกิ้นนี่แหละ ชวนผมและเพื่อนๆ ไปถ่ายรูปที่สวนรถไฟ เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกว่า การมาที่
สวนสาธารณะ โดยการมาตั้งใจมองหาอะไรสวยๆ ทำให้ผมมองโลกสวยงามขึ้นเยอะ เพราะที่ผ่านมาผมไม่เคยตั้งใจมอง
หาอะไรสวยๆ เลย ในเมื่อเราตั้งใจมองหาแล้วทำไมจะไม่เจอล๊ะ เมื่อเจอที่เหมาะๆ แล้วผมก็ปรับค่าต่างๆ ของกล้อง และ
ลั่นชัตเตอร์ กริ๊ก... นี่นับเป็นช่วงเวลา 1/125 วินาทีที่นานที่สุดที่ผมเคยสังเกต มันมาจากมุมมองที่สวยงามผ่าน
กล้องใช้ฟิล์ม Olympus OM1 มันดังเหมือนเป็นเสียงสะท้อนก้องเข้ามาภายในใจผม ผมรู้สึกว่าโลกนี้สวยงาม
เพียงแต่เรารู้จักมองมัน รู้จักที่จะพิจารณาอย่างถ้วนถี่
จากวันนั้น น้องอ้อมได้พาผมไปเที่ยวตามที่ต่างๆ อาทิเช่นพาผมไปสบตากับกระรอกน้อยที่ต้นกร่างหน้าสวนสราญรมย์
สถานที่ผมผ่านไปผ่านมาหลายครั้งแต่ไม่เคยเห็นมัน ไม่รู้ว่าทำไมไม่เคยเห็นต้นไม้ใหญ่มาอยู่กลางเมืองอย่างนี้ ต้น
กร่างนี้ใหญ่มากดูคร่าวๆแล้วคงเป็นอาณาจักรของสัตว์ย่อมๆ ทีเดียวละ เฉพาะกระรอกก็ไม่น่าจะต่ำกว่า 5 ตัว นี่น้อง
อ้อมพาผมมาถึงอาณาจักรที่ซ่อนเร้นในโพรงกระต่ายอย่างกับ นิทานเรื่องอลิสท่องแดนมหัศจรรย์ ทีเดียว
|
