|
ไฟฉายนี่ก็เป็นอุปกรณ์อีกอย่างที่ขาดไม่ได้สำหรับนักเที่ยวป่าเพราะป่าจริงๆนั้นไม่ได้มีไฟฟ้าให้เปิดสวิทปุ๊ปสว่างปั๊ป
เหมือนในเมือง พอค่ำก็มืดสนิทแทบมองมือตัวเองไม่เห็น
ลองมาหมดแล้วครับ ตั้งแต่แม็กไลท์หกท่อนดุ้นเท่าศอกที่หนักราวกับสาก แบกไปได้ครึ่งทางแล้วแทบควักออก
มาโยนทิ้ง ชัวไฟร์กระบอกเล็กไฟแรงแต่เปิดติดต่อกันเดี๋ยวเดียวก็หมดแถมยังเจอค่าถ่านเจ้าไปอีกก้อนละร้อยกว่า
บาทหายซ่าเลย
แต่แล้วก็มาติดใจไฟฉายสไตล์ชาวบ้านที่ใช้กันอยู่อย่างแพร่หลายในต่างจังหวัดบ้านเรานี่เอง แต่คนกรุงเทพมักจะ
ไม่ค่อยเคยเห็น
ถ้าคุณเคยสังเกตว่าชาวบ้านป่าตัวจริงเขาจะใช้ไฟฉายที่เป็นแบตเตอรี่ก้อนขนาดย่อมๆคาดเอวหรือสะพายไหล่
แล้วต่อสายไฟมายังโคมไฟที่คาดอยู่ที่หน้าผาก ใช้งานสะดวกเพราะมือไม่ต้องคอยถือไฟฉายให้เกะกะ ถึงกับมีคำ
บอกเล่ากันว่าถ้าเห็นชาวบ้านคนไหนใส่เสื้อที่ชายเปื่อยเหมือนถูกน้ำกรดกัดให้รู้ไว้เลยว่าเขาเป็นพรานที่สะพาย
ไฟฉายแบบนี้ไปส่องสัตว์
ไฟฉายแบบนี้ไม่มีชื่อเรียก แต่เพื่อนๆที่เห็นผมใช้ตั้งชื่อให้ว่า ไฟฉายตีกบครับ
|
