หลังจากที่ถูกชักชวนแกมยุยงจากตาเกิ้นให้เขียนเรื่องมาลง ผมก็เริ่ม
ดึงสไลด์จากทริปตะรุเตามาทบทวน ความทรงจำ  ตาเกิ้นแกมีความ
สามารถพิเศษในด้านการชักจูง (จนถึงหลอกล่อ)ให้ผู้คนรอบข้างทำ
อะไรที่ไม่ เคยทำ คราวนี้ก็เหมือนกัน ความจริงตัวผมเองก็อยาก
เขียนอยู่เหมือนกัน อะไรที่ไม่เกี่ยวกับเรื่องงานแล้ว (โดยเฉพาะเรื่อง
เที่ยว) ดูเหมือนมันน่าทำไปหมด

พอย้อนกลับไปดูรูปถ่าย ความทรงจำก็ค่อยๆย้อนกลับขึ้นมาทีละฉาก
เริ่มต้นจากการ เดินทางจากท่าเรือปากบาราผ่านตะรุเตามุ่งหน้าไป
เกาะหลีเป๊ะ ระหว่างทางเราแวะที่เกาะไข่ข้างหน้าเป็นทะเลสีคราม
เข้มแทรกด้วยแทบสีเขียวมรกต สลับด้วยหาดทรายขาวของเกาะไข่
ก่อนจะไปตัดกับท้องฟ้า (ที่สีฟ้าจริงๆ ไม่ใช่ฟ้าหม่นๆ)

"ความจริงมันก็อยู่ของมันอย่างนั้นแต่เพียงแต่อย่าใส่ความไม่จริงเข้าไป"
คุณโสภณเขียนไว้ ในหนังสือของเขาอย่างนั้น ตอนนี้ผมกำลังใส่ความ
ไม่จริงลงไปในภาพที่เห็นหรือเปล่า? ผมคิดว่าผมยังห่างไกลความจริง
อยู่มาก ทุกครั้งที่มาทะเล มักจะมีความทรงจำดีๆกลับไปเสมอ คราวนี้
พอเห็นน้ำใสๆ ท้องฟ้าสวยๆ สมองมันก็ดึงความจำเก่าๆ ขึ้นมาผสมกับ
ภาพตรงหน้าเรียบร้อย ไปแล้ว อย่างไรก็ตามภาพที่เห็นมันสวยกว่า
ความคาดหวังที่เคยคิดไว้ แล้วผมก็ตอบสนองความโลภที่ต้องการเก็บ
ความรู้สึกดีๆนี้ไว้เป็นของตัวด้วยการกด shutter ไปเกือบครึ่งม้วน

เราเดินทางมาพักที่บังกาโลบนเกาะหลีเป๊ะสองคืนแรก บนเกาะหลีเป๊ะ
มีรีสอร์ท เอกชนหลายเจ้าให้เลือก ถ้าคุณสนใจรายละเอียดลองไปเปิด
อสท ฉบับเก่าๆดู

บริเวณรอบเกาะหลีเป๊ะมีจุดดำน้ำ(snorkel)ดูปะการังสวยๆหลายจุด
น่าเสีย ดายที่ถ่ายรูปมาไม่ได้ แต่ภาพชายหาดมีน้ำทะเลใสๆ มองเห็น
แนวปะการังลางๆ อยู่ใต้น้ำก็พอจะทำให้ย้อนคิดถึงความรู้สึกช่วงนั้น
นึกถึงภาพตัวเองกำลังลอยอยู่  เหนือแนวปะการังที่น้ำใสพอๆกับสระ
ว่ายน้ำแถวๆบ้าน เพลิดเพลินกับฝูงปลาตัว เล็กๆที่ชอบว่ายเข้ามา
หลบอยู่ใต้เสื้อชูชีพ เพื่อนอีกคนกำลังตั้งอกตั้งใจใช้เศษข้าวหลอกล่อ
เจ้าปลาสีสวยให้เข้ามาอยู่ใกล้ๆ สายตาที่เห็นซากปะการังหักตาย
 เป็นบริเวณกว้างก็กลับไปดึงภาพความทรงจำจากหมู่เกาะสุรินท์ที่
เพิ่งไปเมื่อปี ที่แล้วเอาขึ้นมาเปรียบเทียบกัน เท่าที่จำได้หมู่เกาะสุรินท์
ดูจะมีปะการังสภาพ สมบูรณ์กว่าที่นี่ แต่ความจำเก่าๆมันกำลังบิด
เบือนภาพความจริงที่เห็นตรง หน้าอีกแล้ว มันอาจทำให้เราพลาด
รายละเอียดที่สวยงามของสิ่งที่อยู่รอบๆตัว

 ความมหัศจรรย์ของธรรมชาติที่สามารถสร้างความหลากหลายได้
ไม่รู้จบ เพียงแต่ เจ้าความคิดมันชอบเอาไปเปรียบเทียบกับสิ่งอื่นอยู่เรื่อย

ดำน้ำดูปะการังแถวหลีเป๊ะ อาดัง ราวีอยู่วันครึ่ง แล้วเราก็เดินทางมา
เกาะตะรุเตา เพื่อย่นระยะทางในวันกลับ และนอนพักคืนที่สามที่บ้าน
พักอุทยาน จริงๆแล้วกางเต้นท์นอนริมหาด ก็น่าสนุกดีแถมลมเย็นกว่า
ในบ้านพัก ถ้าตาเกิ้นมาแกคงจะผูกเปลนอนอยู่ริมหาด บนเกาะตะรุเตา
มีจุดชมวิวและที่เที่ยวหลายจุดแต่พวกเรามีเวลา (และพละกำลัง) เหลือ
น้อยเลยเลือกไปผาโต๊ะบูซึ่งเดินจากบ้านพักไปไม่ไกลนัก ภาพจากจุด
ชมวิวผาโต๊ะบูทำให้นึกถึงบรรยากาศวันกลับ สองสามวันที่ผ่านมา
ภาพทะลสวยๆ กับเพื่อนๆที่มีมุขตลกไม่จำกัดมันพาให้เพลิดเพลินจน
รู้สึกว่านาฬิกาที่นี่มันเดินเร็วกว่านาฬิกาบนโต๊ะทำงานที่กรุงเทพฯ
พอรู้สึกว่าจะต้องกลับอีกแล้ว เจ้าความคิดมันรีบวิ่งไปหาเรื่องงานที่
ค้างอยู่ แล้วมันก็วิ่งกลับไปอาลัยอาวรณ์ความงามใต้ทะเลที่เห็นเมื่อวาน
แทนที่จะชื่นชมบรรยากาศรอบตัวให้เต็มที่ สุดท้ายมันไปปลุกเจ้าความ
อยากที่หลับไปสองสามวันก่อนให้ตื่นขึ้นมามองหา trip ถัดไป

ในบางครั้งผมมักจะมีความกลัวการกลับไปทำงานอยู่ลึกๆ แล้วก็มักจะ
กลบเกลื่อนความกลัวนั้นด้วยการคิดเรื่องอื่นซึ่งมักจะเป็นแผนการท่อง
เที่ยวในวันหยุดถัดไป

 ผมนึกถึงสภาพตัวเองที่จะต้องรบกับตัวขี้เกียจตัวเดิมที่พบกันเป็น
ประจำทุกเช้าวันทำงาน กลับจากไปเที่ยว ทีไรมันมักมาเยี่ยมเยียนบ่อย
ขึ้น แต่อย่างน้อยภาพถ่ายกับความจำเกี่ยวกับบรรยากาศดีๆ ที่นี่คงช่วย
ให้ผมอารมณ์ดีได้อีกทุกครั้งที่หวนคิดถึงมัน :)

ขอบคุณเพื่อนๆร่วมทริปที่สร้างความบันเทิงตลอดการเดินทาง
ขอบคุณตาเกิ้นด้านอุปกรณ์และพื้นที่ให้เล่าเรื่องไร้สาระพวกนี้
ขอบคุณเจ้าหน้าที่อุทยานที่ดูแลรักษาสภาพความงามของธรรมชาติเอาไว้

kcp 20/05/2543