Home

ผมได้มีโอกาสใช้เวลาสองอาทิตย์สุดท้ายของปี 2000 อยู่ในพื้นที่ของอุทยานแห่งชาติแม่เงา อ.สบเมย
จ.แม่ฮ่องสอน (ดังที่เล่าไว้ในเรื่อง แม่เงา, เงาชีวิตที่ผิวน้ำ และน้ำตกโอโล๊ะโกร)

ในเวลาสิบกว่าวันนั้นผมได้พบเห็นเรื่องราวต่างๆมากมาย รวมทั้งได้รู้จักผู้คนหลากหลาย ชาวบ้านในบริเวณ
นั้นเกือบทั้งหมดเป็นชาวกระเหรี่ยงที่สร้างบ้านอยู่กระจายกันเป็นหมู่บ้านเล็กๆ

ชีวิตของพวกเขาดำรงอยู่ได้ในแบบเดียวกับที่เคยเป็นเมื่อหลายสิบหลายร้อยปีก่อน ไม่มีถนน ไม่มีไฟฟ้า
พวกเขาปลูกข้าวเลี้ยงสัตว์และหาของป่าเอาแค่พอกินไปวันๆ ไม่มีการขายไม่มีการสะสม ชีวิตของพวกเขา
ไม่เรียกว่าอดอยากขัดสนแต่ก็ไม่มีความฟุ่มเฟือย

ที่นั่นมีโรงเรียน ผมได้พบเจอกับครูใหญ่ของโรงเรียนบ้านแม่หาด คุณครูท่านนี้เล่าให้ผมฟัง ถึงเรื่องราวของ
โรงเรียนและเด็กนักเรียนที่นั่น และขอให้ผมมาบอกให้เพื่อนๆช่วยบ้างเท่าที่จะทำได้

ชาวบ้านในพื้นที่นี้มีรายได้ต่ำมากเฉลี่ยแล้วต่ำกว่า หนึ่งพันบาทต่อครอบครัวต่อปี (ครับผมเขียนไม่ผิดหรอก)
นักเรียน ไม่ได้ขัดสนเรื่องอาหารการกิน แต่เขาก็ไม่มีเงินที่จะซื้อหาของจำเป็นอื่นเช่นเสื้อผ้า เครื่องกันหนาว
(ที่นั่นอยู่สูงเกือบพันเมตรจากระดับน้ำทะเล อากาศหนาวเย็นเกือบทั้งปี)

ผมจึงได้ขอน้ำใจจากเพื่อนทุกคนที่รู้จัก ทั้งสมาชิกThailand Outdoor, ผู้อ่านเว็ป Blue Planet และเพื่อน
ฝูงที่ทำงานให้ช่วยกันรวบรวมเสื้อผ้า, เครื่องกันหนาว, หนังสือที่เป็นประโยชน์ และของใช้จำเป็นอื่นๆที่ไม่ใช
้แล้วเพื่อจะส่งไปแจกจ่ายให้เด็กๆและชาวบ้านที่นั่น โดยผมเป็นผู้รวบรวมข้าวของเหล่านี้ไปมอบให้ที่โรงเรียน
ในช่วงเดือนมีนาคมที่ผ่านมา

แม้ถนนเส้นนั้นยาวจะแค่ 40 กิโลเมตร แต่ผมกับคุณไกรสร ก็ต้องใช้เวลาถึง 3 ชั่วโมงในการเดินทางจาก
อุทยานแห่งชาติแม่เงา ไปยังบ้านแม่หาด แต่นั่นก็ยังนับว่าน้อยเมื่อเทียบกับชาวบ้านที่ต้องเดิน 6 ชั่วโมง
ไปยังบ้านอุ้มโล๊ะเพื่อจะนั่งเรือต่อไปอีกสองชั่วโมง

...... และมันก็น้อยนิดเมื่อเทียบกับ เวลาสิบปีที่นับจากครั้งสุดท้ายที่มีคนมาบริจากของให้ชาวบ้านที่แม่หาด

เราในฐานะผู้ส่งของ ทำหน้าที่ลำเลียงเสื้อผ้า, ของใช้, หนังสือ, สมุดดินสอ, ของเล่น ฯ ที่เพื่อนเช่นคุณบริจาก
มาให้จำนวนมากมายจนเต็มสองคันรถ ไปส่งยังโรงเรียนบ้านแม่หาด

บ้านแม่หาดเป็นหมู่บ้านกะเหรี่ยงขนาด 70 ครัวเรือน ตั้งอยู่บนยอดเขาสูงกลางป่าระหว่างจังหวัดแม่ฮ่องสอน
และเชียงใหม่ ชาวบ้านที่นี่ปลูกข้าวและเลี้ยงสัตว์แค่พอกิน ไม่มีอะไรเหลือพอที่จะขาย (จะขายจริงๆก็ขนออก
ไปขายไม่ไหว) อาหารที่นี้แม้ไม่เหลือเฟือแต่ก็ไม่ขาดแคลน

สิ่งที่ชาวบ้านที่นี่ต้องการแต่ยังขาดแคลนที่สุดเห็นจะเป็นเสื้อผ้าและเครื่องกันหนาว (ความสูง 940 เมตร
จากระดับน้ำทะเลทำให้ที่นี่อากาศเย็นทั้งปี) จะเห็นได้จากในภาพว่า เด็กที่โรงเรียน (โรงเรียนมีทั้งนักเรียน
ทั้งหมด 105 คน) ส่วนใหญ่มีเสื้อเก่าๆเพียงตัวเดียวที่ต้องใส่ทุกวันโดยไม่มีเสื้อเปลี่ยน

 ระหว่างที่เราแจกเสื้อผ้าและข้าวของให้กับเด็กๆและชาวบ้าน พวกเขาฝากอะไรสองอย่างที่เงินหาซื้อไม่ได้
ให้เรานำกลับมาให้คุณ

นั่นก็คือ ความขอบคุณ และรอยยิ้ม

ขอบคุณครับสำหรับเพื่อนๆทุกคนที่ร่วมกันบริจาคสิ่งของมาให้

ในช่วงปีใหม่ที่กำลังจะถึงนี้พวกเราที่อยู่ในเมืองคงจะสนุกสนานและส่งความสุขกันด้วยของขวัญและการ์ด
ปีใหม่ ใช่หรือไม่ว่าความสุขที่เราส่งให้กันอาจมีค่าน้อยนิดต่อผู้รับ เพราะเขามิได้ต้องการสิ่งของเหล่านั้น
สักเท่าไร และแน่นอนว่าสิ่งเหล่านั้นจำนวนไม่น้อยได้ถูกทิ้งไปอย่างไร้ค่า

คงจะเป็นการร้องขอที่ไม่เกินไปนัก ที่เราจะร่วมกันส่งความสุขโดยการแบ่งปันสิ่งของที่ไม่จำเป็นต่อเราไป
ให้ผู้คนที่เขาต้องการมันอย่างยิ่ง

ปีนี้อากาศหนาวจัดกว่าทุกปี นักท่องเที่ยวชาวกรุงอย่างเราล้วนตื่นเต้นที่จะพบกับความหนาว

......แต่หากมีหมู่บ้านแบบบ้านแม่หาดอยู่อีกมากมาย

ถ้าคุณกำลังจะออกไปเที่ยวตามดงดอยในวันหยุดที่จะถึงนี้ ลองหยิบเสื้อผ้าเครื่องกันหนาวเก่าๆที่คุณไม่ใช้
แล้วติดมือไปแจกจ่ายบ้างซิครับ ถ้าไม่รู้จะไปแจกอย่างไร ผมขอแนะนำให้แวะไปที่โรงเรียน แน่นอนว่าคุณครู
ของโรงเรียนย่อมจะยินดีที่จะช่วยคุณแจกจ่าย

แล้วคุณจะรู้สึกถึงความหมายที่แท้จริงของการส่งความสุขปีใหม่

ตาเกิ้น
27 พฤศจิกายน 2544

คุยกันรอบกองไฟ

เซ็นสมุดเยี่ยม

สมัครสมาชิก Thailand Outdoor ฟรี