Home

ทุกเช้าในเมืองหลวงพระบางจะมีผู้คนออกมาใส่บาตรที่ท้องถนนมากมาย วันนั้นผมเห็นคุณยายคน
นี้หอบกระติ๊บข้าวนึ่งและเสื่อมานั่งใส่บาตรตั้งแต่เช้ามืด ผมเดินถ่ายรูปในเมืองตั้งแต่มืดจนสาย ผู้
คนทั้งหลายที่ออกมาใส่บาตรก็เก็บของเข้าบ้านกันหมด

แต่ที่น่าแปลกก็คือ เมื่อผ่านกลับมาที่เดิมอีกครั้งผมยังพบคุณยายนั่งรอพระอยู่อีกเพียงคนเดียว เห็น
มุมที่คุณยายนั่งสวยดีผมจึงนั่งรอจะถ่ายรูปคุณยายใส่บาตร เนื่องจากพระส่วนใหญ่ทยอยกลับสู่วัด
กันแล้วรอตั้งนานก็ไม่มีพระผ่านมาให้คุณยายปั้นข้าวนึ่งใส่บาตรสักองค์ สักพักเดียวผมก็เริ่ม
กระสับกระส่าย

 ในสายตาคนเมืองอย่างเราดูเหมือนการนั่งรอเฉยๆนี้จะเป็นการรอคอยที่เสียเวลาเปล่าเสียจริงๆ แต่
คุณยายกลับไม่วอกแวกและยังคงรออย่างมีความสุขอีกทั้งยังทักทายผู้คนที่ผ่านไปมารอบข้างด้วย
ความยิ้มแย้มแจ่มใส ทั้งๆที่ว่ากันไปแล้วคุณยายน่าจะมีเวลาเหลือน้อยกว่าคนหนุ่มสาว(อย่างผม)
หรือหากว่าความที่ได้รู้ได้เห็นมามากในชีวิตทำให้คุณยายรู้อะไรที่ผมไม่รู้เกี่ยวกับการรอคอย?

ชีวิตคนเมืองอย่างเราๆทั้งหลายดูเหมือนจะเร่งรีบไปเสียหมด ทำอะไรแต่ละอย่างก็ต้องรีบทำให้
เสร็จเร็วๆได้งานมากๆกลัวเวลาจะไม่พอ ยิ่งรีบเวลาก็ยิ่งโบยบินไปเร็วขึ้น ไล่ไม่ทันกันสักที

การทำงานในสังคมเมืองเมื่อมองดูจากมุมของกาลเวลา ใช่หรือไม่ว่าคือการเอาเวลาของชีวิตไปทำ
งานแลกเงินตราเพื่อเอาไว้จับจ่ายซื้อหาปัจจัยสี่และสิ่งอื่นๆ ในบรรดาของเหล่านี้มีไม่น้อยที่เป็น
 "สิ่งอำนวยความสะดวก"ที่ควรจะช่วยให้เราสามารถทำสิ่งต่างๆได้ง่ายขึ้นและใช้เวลาน้อยลง ไม่
ว่าจะเป็น เครื่องซักผ้า, รถยนต์, คอมพิวเตอร์ ฯ

ด้วยความทันสมัยของวิทยาการปัจจุบันเราล้วนเป็นเจ้าของ "สิ่งอำนวยความสะดวก"เพิ่มมากขึ้น
เรื่อยๆซึ่งสิ่งเหล่า นี้น่าจะทำให้เราทำงานได้มากเสร็จเร็วและมีเวลาว่างมากขึ้น หากแต่ทำไมยิ่งวัน
เรายิ่งดูเหมือนยิ่งมีเวลาของตนเองน้อยลงเรื่อยๆ

ในขณะที่เรากำลังไล่ตามเวลาเป็นวงกลม ระยะห่างกลับเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วอะไรกันแน่ที่พวก
เรากำลังไล่ตาม

ความพอดีอยู่ที่ไหนและเมื่อไหร่การไล่ตามจะสิ้นสุดลง

 เมื่อผมไปถึงหลวงพระบาง ผมได้พบว่านอกจากที่นี้จะอยู่ในกาลเวลาของอดีตแล้วเวลาที่นี่ยังหมุน
ไปเชื่องช้าดีอีกด้วย ผู้คนไม่เร่งร้อน มีแต่ผมเท่านั้นที่ยังต้องปรับตัวและเรียนรู้

 เมื่อกลับมาถึงบ้าน ผมนั่งดูรูปนี้ที่ผมถ่ายไว้ตอนที่หมดความอดทนที่จะรอคอย มันกลับเป็นภาพที่
ผมชอบที่สุดภาพนึงจากการเดินทางครั้งนี้ สาเหตุหนึ่งที่ผมชอบภาพนี้อาจเป็นเพราะมันได้สอน
อะไรผมบางอย่าง

เมื่อมาคิดย้อนไป การกระทำของคุณยายวันนั้นสอนผมว่าการใช้เวลาให้คุ้มค่าอาจไม่ใช่การที่ทำ
อะไรให้ได้มากที่สุดในเวลาที่น้อยที่สุด ความสุขของการใส่บาตรมิได้วัดจากจำนวนครั้งที่ใส่บาตร
ต่อนาทีแต่หากเกิดจากความสุขที่ได้ทำมัน ความสุขที่มีได้ระหว่างการรอคอย

การที่ผมได้ภาพที่ดีในระหว่างการรอคอยที่ผมเคยคิดว่าสูญเปล่าก็เป็นการยืนยันว่าเวลาเหล่านั้นไม่
ได้ไร้ค่าเลย เพียงแต่ถ้าเราสามารถมีความสุขกับมันได้

ใช่หรือไม่ว่าชีวิตของเราก็คือการรอคอย แต่จุดสิ้นสุดของการรอคอยนั้นแหละที่ทุกคนล้วนไม่อยาก
ให้มันมาถึง

ผมว่าจะเลิกไล่ตามเวลา แล้วหันมาสนุกกับการรอคอยแล้วละครับ

ตาเกิ้น

คุยกันรอบกองไฟ

เซ็นสมุดเยี่ยม

สมัครสมาชิก Thailand Outdoor ฟรี