Home

กิจวัตรประจำอย่างหนึ่งที่ผมจะไม่ยอมพลาดเมื่อได้มีโอกาสไปต่างบ้านต่างเมืองก็คือการได้ไปเดินเล่น
ในตลาดยามเช้า การเที่ยวตลาดนอกจากจะได้จับจ่ายเครื่องใช้และอาหารการกินแล้ว ยังให้โอกาสที่จะ
ได้สัมผัสบรรยากาศชีวิตที่แท้จริงของชาวเมืองนั้นอีกด้วย

เมืองหลวงพระบางมีตลาดสดอยู่สามที่ แห่งแรกตลาดดาราเป็นตึกยกพื้นมีข้าวของเสื้อผ้าขายมากมาย
แต่ไม่น่าสนใจนัก อีกแห่งเป็นตลาดสดแท้ๆ ชื่อตลาดนาเวียงคาม และที่สุดท้ายเป็นตลาดแบกะดินอยู่
ตามตรอกตรงกันข้ามกับการสื่อสารลาว อันนี้ซิเด็ดเพราะเป็นตลาดชาวบ้านแท้ๆ

หลังจากแวะเวียนไปตามแผงของตลาดนิรนามนี้อยู่พักนึงผมก็เริ่มสังเกตอะไรเห็นอะไรหลายๆอย่าง
แม่ค้าที่นี่แต่ละคนเอาของมาวางขายไม่มากนักนัยว่าเป็นของที่เก็บมากินเองแล้วเหลือมาแบ่งมาขายกัน
นอกจากผักสดและปลาสดจากลำน้ำแล้ว อีกอย่างที่มีให้เห็นมากก็คงเป็นเนื้อสัตว์แปลกๆเช่นกบ, กระ
รอก,นก, ตะพาบ,กระจง และอีกหลายตัวที่ผมดูไม่ออก แต่มันก็คงจะแปลกในเฉพาะในสายตาคน
แปลกถิ่นอย่างผมเท่านั้น เพราะเห็นว่าเจ้าถิ่นทั้งหลายก็จับจ่ายกันเหมือนเราซื้อเนื้อในแพ็คโฟมจาก
ซูเปอร์มาเก็ต

ผมเป็นคนที่ชอบถ่ายภาพขาวดำเป็นอย่างยิ่ง ทั้งนี้อาจเป็นเพราะว่าภาพขาวดำได้ตัดมายาของสีสรร
ออกไปให้เหลือเพียงแต่องค์ประกอบที่แท้จริงของวัตถุ

ภาพนี้ไม่ใช่ภาพที่มีองค์ประกอบหรือแสงเงาที่สวยงามในสายตาของช่างภาพ มันเป็นเพียงภาพ
ธรรมดาๆที่คนทั่วไปถ่ายไว้เป็นที่ละรึกเมื่อไปเที่ยวต่างเมือง แต่สำหรับผมแล้วมันกลับเป็นภาพที่มี
ความหมายขัดแย้งอยู่ในตัว มันไม่ใช่ภาพขาวดำ หากเป็นภาพสีเทา

ผมเคยภาคภูมิใจที่ตัวเองเป็นคนที่สามารถตัดสินใจได้รวดเร็วเด็ดขาด และเคยประนามหยามเหยียด
คนที่ไม่กล้าตัดสินใจหรือลังเล แต่ไม่นานมานี้ผมก็พบว่าผมได้สูญเสียลักษณะที่ตัวเองชื่นชมอันนี้ไป
จนกลายเป็นคนที่ลังเลเมื่อต้องตัดสินใจ ผมเคยสับสนและเกลียดชังตัวเองที่ได้เปลี่ยนแปลงไป

แต่เมื่อได้มีเวลามาคิดไตร่ตรองดู ผมกลับพบว่าเรื่องนี้แท้ที่จริงแล้วมันเกิดจากการเติบโตทางจิตใจ
อย่างหนึ่ง

ผมเคยมองโลกในมุมมองขาวและดำ ทุกอย่างมีขาวและดำอย่างชัดเจน ผมยึดมั่นในความคิดความ
รู้ของตัวเองเป็นฐานข้อมูลในการตัดสินใจ ทั้งหมดนี้ทำให้ผมสามารถตัดสินใจได้อย่างรวดเร็วและ
ง่ายดาย

ยกตัวอย่างเช่น ผมเคยมีความคิดอนุรักษ์ธรรมชาติอย่างสุดขั้ว ใครก็ตามที่ตัดต้นไม้สักต้นหรือยิง
กระรอกสักตัวย่อมเป็นคนเลวอย่างแน่นอน

แต่จากการที่ได้เห็นโลกมากขึ้น ผมกลับเริ่มเข้าใจว่าโลกนี้ไม่ได้ง่ายดายปานนั้น

ผู้คนในโลกล้วนแต่ดำรงอยู่โดยการเบียดเบียนธรรมชาติไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง เราชาวเมืองกรุงที่ซื้อ
ไม้เป็นคันรถมาสร้างบ้าน, ระเบิดภูเขามาสร้างตึกสูง, ซื้อหมูซื้อวัวที่คนฆ่าไว้ให้เราแล้วมากินได้
อย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ, เดินห้างสรรพสินค้าที่ใช้ไฟเท่ากับกำลังผลิตไฟฟ้าเขื่อนขนาดกลางทั้ง
เขื่อน, ใช้ไฟฟ้ากันฟุ่มเฟือยจนประเทศเพื่อนบ้านต้องสร้างเขื่อนทับพื้นที่ป่ามาปั่นไฟขายให้ ฯลฯ

เรามีสิทธิอะไรที่จะประนามชาวป่าชาวเขาที่ตัดต้นไม้สักต้นมาสร้างบ้านหรือยิงกระรอกมาแกง
ให้ลูกเมียกิน?

มาวันนี้ผมจึงเริ่มเรียนรู้และยอมรับว่าในความเป็นจริง ภาพขาวดำย่อมไม่มีตัวตน หากแต่มันเป็น
ภาพสีเทา

ในภาพสีเทาใครจะสามารถลากเส้นแบ่งระหว่างสีขาวกับสีดำได้ ใครจะบอกได้ว่าการแบ่งนั้นถูก
ต้องเสมอไป ถ้าลากเส้นแบ่งได้ เส้นแบ่งนั้นจะเป็นสีอะไร ขาวหรือดำ

ท่ามกลางความสับสนทางความคิดของตัวผมเองในขณะนี้ ผมคงทำได้เพียงยอมรับว่าโลกนี้แท้ที่
จริงเป็นสีเทา  และเราก็คงต้องทำความเข้าใจกับมันให้มากขึ้น

ตาเกิ้น

คุยกันรอบกองไฟ

เซ็นสมุดเยี่ยม

สมัครสมาชิก Thailand Outdoor ฟรี