|
คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายแล้ว ผมเลยอดไม่ได้ ออกไปร้องเพลงกับเค้าด้วย 1 เพลง อิอิ พอร้องจบ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว
เลยขอกีตาร์เค้าแล้วก็บรรเลงต่อไปเลยรวดเดียวจนจบคืนนั้น อิอิ พอดีเพื่อนมันยุ ถ้าใครรู้สึกรำคาญก็ขอประทาน
อภัยมา ณ ที่นี้ด้วยครับ แหะๆ
เช้าวันที่ 9 วันสุดท้ายแล้ว ผมตื่นขึ้นมาตีห้าสี่สิบห้าดังเช่นทุกเช้าที่ผ่านมา ฟ้าวันนี้ไม่สดใสผมก็เลยกระโจนกลับไป
นอนต่อ อิอิตื่นมาอีกทีหกโมงครึ่ง ล้างหน้าแปรงฟัน ก็คว้าแต่ไบนอคกับเบิร์ดไกด์ ด้วยความหวังสุดท้ายที่จะได
้เห็นชาปีไหนก็เดินขึ้นไปตามทางเดินศึกษาธรรมชาติชื่อจำยากเส้นนั้นอีกที ตั้งใจว่าจะไปให้สุดทางแม้ว่าจะมีลิง
มาผจญก็ตาม ปรากฏว่าปลอดโปร่งโล่งสบายไม่มีลิงมาผจญ แต่ก็ไม่ได้เห็นนกเหมือนกัน เฮ้อ ได้ยินเสียงร้อง Ah
Oooo, Ah Oooo... หนักๆ คาดว่าจะเป็นนกเปล้าใหญ่ไปยืนมองหาอยู่โคนต้นก็ไม่เห็นตัว จนเมื่อมันบินออกไป
นั่นแหละถึงได้เห็น โอ... เสียดายสุดๆ เห็นไม่ชัด มีตั้งสองตัวด้วยผมลงมาทานอาหารเช้าด้วยใจหดหู่ ฮึ่ม ไว้ไปแก้
ตัวที่สิมิลันก็ได้ฟะ... ชาปีไหนนะชาปีไหน...
กินข้าวเสร็จก็มาเตรียมเก็บข้าวของเดินทางกลับ ผมเก็บเสร็จตั้งแต่ก่อนไปกินข้าว เลยมานั่งรออยู่ เห็นกิ้งก่าตัวนึง
เลยชี้ให้เพื่อนดู เพื่อนบอกว่าเฮ้ย กิ้งก่าธรรมดาๆ ชี้ทำไมฟะ พอมันได้ยินดังนั้นก็นึกน้อยเนื้อต่ำใจ ไฉนมาว่าตู
ธรรมดาๆ ได้ฟะ ก็เลยกางสีข้างออกมาเป็นลักษณะคล้ายๆปีกเล็กๆ เล่นเอาพวกผมตกตะลึงไปเลยครับ ผมคว้า
กล้องมาถ่ายไว้ไม่ทัน มันก็หุบสีข้างซะก่อน แล้วก็มีอีกตัวโผล่มา ตัวนี้กางสีข้างไม่ได้แต่มีเงี่ยงใต้คอที่สามารถยืด
ออกและพับเก็บได้ โอ ประหลาดอีกแล้ว... เป็นการประกาศตัวให้พวกผมรู้ว่า ชั้นไม่ใช่กิ้งก่าธรรมดาๆ นะยะอย่ามา
ดูถูกกันซะให้ยาก... แป่ว...
|
