|
กำลังพลทดแทนส่วนที่สูญหายไปในการรบ ถูกทยอยส่งมาตลอดเดือนเมษายน ทหารใหม่อายุเพียง 15-16 ปี อยู่
ในเครื่องแบบหลวมโครก สวมรองเท้าคู่โต เดินรวมกลุ่มกันเหมือนฝูงเป็ดในชุดสีน้ำเงิน
"เอ็งดูพวกปลาสดซีวะ ดูยังไม่ประสีประสาอะไรเลย คงมาเป็นภาระให้พวกเราพิลึก" พอลสะกิดให้ดู เขาได้เป็น
สิบตรีก่อนคนอื่นดังคาด ในขณะที่ผู้หมู่ทอมบร่าได้เป็นสิบโทแทน เคน ซาเวจ (ปลาสด หรือ Fresh fish เป็นคำแสลง
เรียกทหารใหม่อ่อนหัดกันในขณะนั้น)
"มันทำให้ข้าดูเหมือนคนแก่" รอนว่า "หน้ามันยังขาวอยู่เลย คนอายุขนาดเรานี่หมดประเทศแล้วหรือไงนะ"
"พวกพี่รบมากี่ปีแล้วครับ" เจ้าคนหนึ่งสิวเต็มหน้าทำใจกล้าเข้ามาทักทาย ฟิลด์พยักหน้าให้ ทำแอ็คท่าชายตาตอบ
"ปีกว่าๆเอง แค่ไปรบที่แอนทีทั่ม แล้วก็ไปลุยโคลนมาด้วย" หนุ่มหน้าสิวตาเหลือก "ตายมากอย่างที่ข่าวว่าจริงไหมพี่"
"ไม่มากหรอก กองร้อย B ของเราบังเอิญเข้าตีที่ทุ่งข้าวโพด" พอลตอบแบบไม่ถนอมน้ำใจน้อง
"แล้วบ่ายถูกใช้ให้ไปรบต่อที่ "Bloody Lane" ผู้หมู่ของเราตาย เพื่อนเสียขาไป 1 คน หนีทัพโดนจับยิงเป้าอีก 1
เป็นบ้าไป 2 หน้าหนาวนี้พวกเราแข็งตายไป 5 อดอาหารตายไป 3 ไม่นับพวกที่ท้องร่วงหรือเป็นหนองในร่วมสิบคน"
คราวนี้มันอ้าปากหวอบ่นบ้างว่า "เต็นท์สนามโกโรโกโสมาก ไม่เหมือนโรงนอนที่นิววาร์คเลย"
"อ้อ....ที่ค่ายเขามีอาคารให้นอนแล้วหรือ สมัยเราอยู่ไม่เคยมีเลย แต่อยู่ที่นี่ถ้าไม่นอนเต็นท์ก็ต้องขุดรูนอนกับดิน
หรือน้ำแข็ง" ท็อปหัวร่อ คราวนี้พวกมันหันมามุงดู
"เจ้านี่เป็นพวกทาสนิโกรมาอาสารบหรือไง" ท็อปรู้สึกหน้าชา ไมค์เข้ามาแก้แทนให้
"พลทหารท็อป เป็นนักรบโดยสายเลือดถูกส่งจากสยามชาติพันธมิตร ในเอเชียอันไกลโพ้น ก่อนมาอเมริกาเขาเคย
ขี่ช้างกรำศึกกับทหารอังกฤษเสื้อแดงมาแล้ว" ไมค์โม้จนท็อปอายแทน "ท็อปร่วมรบกับเราเสมือนคนอเมริกันเต็ม
ตัว พวกเราเองก็อาศัยอยู่เต็นท์พิเศษของเขา ที่ชื่อว่า "เรือนสยาม" นั่นไง"
ฝูงปลาสดดูจะทึ่ง แต่มีไอ้คนหนึ่งยังห่วงเรื่องกิน "อาหารพอกินไหมพี่"
"ถ้าไม่ออกรบก็มีฮาร์ทแท็กพอกินเสมอ เคลื่อนพลเมื่อไหร่ค่อยปล้นเขากิน" รอนชักสนุกเลยร่วมวงด้วย พวกมัน
ร้องยี้ "ถ้าอยากได้เนื้อสด มีหนูอ้วนๆให้ดักกินเยอะ ยิ่งตอนรบกันไอ้พวกนี้กินศพตัวจะใหญ่กว่าปกติ ถ้าขี้เกียจจับ
เองบางวันพวกกบฏเขาจับย่างมาแลกกับบุหรี่ก็มี แต่พวกเราชอบกินขนมปังแป้งข้าวโพดที่มันเอามาจากเมืองริชมอนด์
มากกว่า"
โดนรับน้องเข้าแบบนี้ พวกเด็กใหม่ดูปลงอนิจจัง
"เวลารบคอยดูพวกอาวุโสไว้ก็แล้วกันจะได้ปลอดภัย" พอลเตือน พวกเราอมยิ้มรู้สึกภูมิใจกับคำว่าอาวุโสกันใหญ่
ทั้งที่เพิ่งมีอายุเพียง 19 ปี
กองพันที่ 13 ได้รับคำสั่งพร้อมรบตั้งแต่วันที่ 27 เมษายน ทหารบางกองพลเคลื่อนออกจากค่ายล่วงหน้าไปแล้ว
นายพลฮุ๊กเกอร์นำความแปลกใหม่มาสู่กองทัพ คือ การเพิ่มกำลังทหารม้า ยกขึ้นเป็นกองพลมีปืนคาร์ไบน์บรรจุกระสุน
ท้ายลำกล้องอย่างทันสมัยสารพัดชนิด ทหารม้าฝ่ายเหนือซึ่งเคยเป็นตัวตลกของข้าศึกผู้ชำนาญ มักถูกหาว่าขี่ม้าไม่
เป็นและขาดผู้นำที่ดี บัดนี้จะถูกส่งไปพิสูจน์ฝีมือเป็นครั้งแรก ท็อปรู้สึกประทับใจในเครื่องแบบและอาวุธของทหารม้า
อย่างยิ่ง มักหยุดสังเกตนานๆ ในระหว่างที่พวกนั้นลุยข้ามแม่น้ำไปพร้อมๆกัน
ตามแผนของนายพลฮุ๊กเกอร์นั้น ฝ่ายเหนือจะแกล้งทิ้งทหารไว้หน้าค่ายส่วนหนึ่งราว 10,000 คน ทำทีออกมา
สร้างสะพานเพื่อเข้าตี ทัพของนายพลลีตรงหน้าเช่นเดิม แล้วลอบส่งทหารอีก 120,000 คน หนีไปข้ามแม่น้ำเพื่อโอบ
ปีกซ้าย ซึ่งหากเป็นตามแผนแล้วนายพลลีจะถูกทหารจำนวนมากกว่า 2 เท่า บีบให้ถอย ไปเข้ากับดักเหมือนปิดประตู
ตีแมว นับว่าน่าเศร้าที่นายพลลีไม่ถูกหลอกง่ายๆ และไม่เชื่อว่าฝ่ายเหนือโง่พอที่จะยกพลมาตีตรงหน้าทื่อๆ แบบเดิม
อีก ท่านนายพลฝ่ายใต้ได้ฉีกตำรารบโดยแบ่งทหารที่มีน้อยอยู่แล้วออกเป็น 3 ส่วน ๆแรกยันไว้ที่เดิม อีกสองส่วนเพื่อ
รักษาความเป็นมวยบุก จึงให้เดินมาโอบฝ่ายเหนือของท็อปที่เพิ่งลอบข้ามแม่น้ำมาหมาดๆ และบีบบังคับให้อัดอยู่
ในพื้นที่อันคับแคบในป่า ขณะที่นายพลฮุ๊กเกอร์เองรู้สึกว่า การรั้งทหารไว้ในป่าวิลเดอร์เนส (Wilderness) ใกล้เมือง
ชานเซลเล่อส์วิล (Chancellorville) นั้น คือความได้เปรียบ จึงให้ทหารฝ่ายเหนือตั้งแนวรับไว้กลางป่า นอนเล่นรอ
นายพลลี ถอยมาให้ตีอย่างใจเย็น
"พอล เราไม่เคยตั้งทัพในป่าทึบๆ แบบนี้เลยนะ" ท็อปตั้งข้อสังเกต ข้างหน้าแนวรับของเรามีห้วยชื่อ Lewis Creek
ฝั่งตรงข้ามเป็นป่าทึบดูมืดไปหมด พวกทหารรู้สึกปลอดภัยสบายดี ตัดไม้และขุดทำเนินดิน เพื่อขยายแนวรบ ปาก
ก็ร้องเพลง หรือเล่าเรื่องลามกดูครื้นเครง
"นั่นซี ยกข้ามมาได้ถึงนี่กลับหยุด แทนที่จะบุกต่อ" พอลเองคราวนี้จนมุมเดาใจแม่ทัพไม่ออก
หมู่ทอมบร่าเองก็วิตก แกมีญาณวิเศษเสมอ ถ้าจะเกิดเรื่องร้ายๆขึ้น
"ข้าอยากไปตั้งรับที่อื่น ไม่รู้สิ ไม่ชอบที่นี่เลย มาดูนี่กันเถอะ" แกพาเดินออกไปทะลุหลังป่า มีทุ่งโล่งสลับไปเป็น
ระยะๆ แลเห็นปีกขวาของกองทัพ ตั้งอย่างโดดเดี่ยวกลางทุ่ง ด้านหลังเป็นป่าอีกผืนหนึ่ง
"ส่วนไอ้โน่นดันเปิดปีกเอาไว้ในที่โล่ง จะโดนทหารม้าของนายพลสจ๊วตล่อเอาง่ายๆ ทหารม้าของเราก็เตลิดไปไหน
ไม่รู้ไม่ทำหน้าที่ส่งข่าวเลย"
วันรุ่งขึ้น นายพลลีส่งทหารมาเยี่ยมแต่เช้า พวกเราที่ออกไปขยายแถวเฝ้าระวังอีกฝั่งของห้วยถูกทักทายก่อน เสียง
ปืนปึงปังอยู่ในป่า สลับเสียงบูมๆของปืนใหญ่ลอดหมู่ไม้จากระยะไกล ตกบ่ายมีเสียงลือมาว่า ให้รอคำสั่งบุก แต่แล้ว
ท่านผู้กองกลับขี่ม้าผ่านมาบอกพวกจ่าให้ถอย
"บ้าแท้ๆ ที่ตั้งของเราอยู่บนเนินได้เปรียบจะตาย" ท่านบ่น
"ยังไม่ได้รบเลย โดนแหย่หน่อยก็ถอยเสียแล้วนะครับ" จ่าเวอร์เนอร์ต่อว่า
|
