Home
มีเพื่อนคนหนึ่งเคยบอกผมว่า "ยิงธนูให้เก่งไม่เห็นยาก ก็แค่หัดยิงให้เข้าสิบให้ได้ จากนั้นก็หัดยิงสิบให้ได้ทุกครั้ง" ฟังครั้งแรกเหมือนตลก แต่เมื่อกลับมาคิดดูแล้ว คำพูดนี้ล้ำลึกกว่านั้นมาก
เมื่อเราเริ่มยิงธนู กว่าจะได้สิบสักครั้งเป็นเรื่องแสนยินดี พอยิงมาสักพักจึงพบว่าการจะยิงให้เข้าสิบได้ เป็นเรื่องที่ใครก็ทำได้ การจัดท่ายิงที่ดีจะทำให้ถือคันได้นิ่งขึ้น การปล่อยลูกที่นิ่มนวลไม่กระชากศูนย์ให้แว่บออก เพียงแค่นี้ก็น่าจะ เพียงพอสำหรับการยิงธนูให้แม่นยำ
มาคิดดูการยิงให้เข้าสิบทุกครั้งนี่ก็ไม่น่ายาก เป้าธนูนั้นมีขนาดเท่าเดิมและอยู่กับที่ไม่แปรเปลี่ยน อุปกรณ์ธนูทุกวันนี้ ก็เที่ยงตรงและแม่นยำเมื่อยิงสิบได้หนึ่งครั้ง เหตุใดจึงยิงทุกครั้งไม่ได้
หรือผู้คนนั้นแปรเปลี่ยน? ท่าทางการยิงนั้นฝึกซ้อมมากเข้าย่อมเป็นอัตโนมัติ กล้ามเนื้อมีความจำ ซ้อมมากเข้ายิงมากเข้า ย่อมเข้าใกล้จุดที่ ทำได้เหมือนเดิมทุกครั้ง แต่เหตุใดแม้คนที่ซ้อมหนักก็อาจจะยังไม่ถึงจุดนั้น หลายคนเมื่อซ้อมยิงได้ดี แต่พอลงสนามแข่งกลับเป็นคนละเรื่อง เป้าธนูไม่แปรเปลี่ยน สายลมแสงแดดอาจเปลี่ยนแปลง แต่หากมิใช่สาระสำคัญ สิ่งที่แปรเปลี่ยนนั้นหากเป็นใจคน นักธนูทั้งหลายคงได้เคยสัมผัสความรู้สึกนั้น เมื่อดึงสายน้าวคัน ความนิ่งของใจที่เปรียบได้เหมือนน้ำใสที่เรียบปาน กระจกไร้ซึ่งรอยคลื่น เป้าลอยอยู่ข้างหน้า แต่เหมือนไม่มีความสำคัญ ที่จริงแล้วเรื่องราวในโลกนี้ล้วนเสมือนไม่มีอะไร สำคัญ ในยามนั้นลูกธนูเสมือนหลุดวิ่งออกไปเข้าสู่กลางเป้าด้วยตัวมันเอง
และแน่นอนเราย่อมได้เคยสัมผัสความรู้สึกตรงข้าม เมื่อน้าวคันเต็มที่ ศูนย์เล็งพาดลงกลางเป้าแต่หากคลื่นความคิด ยังวิ่งวนไปมา ความ หลายครั้งอาจเป็นความกังวลถึงท่าทางความรู้สึกในการยิง บางครั้งใจยังแว่บออกไปนึกถึงคะแนน ที่ผ่านมาหรือยังไปถึงคะแนนที่จะต้องได้จึงจะชนะ ในยามนี้แม้จะลั่นออกไปได้สมบูณ์แบบ ลูกธนูก็ไม่อาจเข้าสู่กลางเป้า
เราล้วนเคยสัมผัสน้ำนิ่งปานกระจกนั้น แต่ความยากอยู่เพียงไม่สามารถเข้าถึงได้ทุกครั้ง บ่อยครั้งความอยากชนะ การกลัวแพ้ ความกังวลถึงสายตาที่มองมาสู่เรา ความคาดหวังของคนรอบข้าง ต่างรวมตัวกัน เป็นความคิดกังวลที่กดทับในใจให้เราไม่สามารถไปถึงใจกลางเป้า หลายคนคงได้สัมผัสแล้วจากการแข่งขันเมื่อวันวาน หรือหลายครั้งที่ผ่านมา
ทั้งนี้กลับไม่ใช่เรื่องแปลก ใช่หรือไม่ว่าแท้ที่จริงแล้วชีวิตจริงของคนเราก็เพียงต่อสู้กับเรื่องนี้ ความอยากและความกลัว การมุ่งสู่สุดยอดการยิงธนูที่แท้จริงแล้วอาจเป็นเรื่องเดียวกับการแสวงหาความสุขสงบของชีวิต ซึ่งอาจไม่ใช่เรื่องยาก ถ้าหากเราเพียงสามารถควบคุมสิ่งเดียวที่แปรเปลี่ยน
นั่นคือ ใจคน
ตาเกิ้น1 ตุลาคม 2550
เขียนจากความรู้สึกเมื่อนั่งดูนายปั๊ปผู้ที่ต้องสู้กับใจตัวเองในการแข่งขันชิงแชมป์ประเทศไทยปี 2550
ผมเชื่อว่าสักวันลูกชายคนนี้จะเรียนรู้, เอาชนะใจตัวเองได้ และเข้าถึงแก่นแท้ของธนูและชีวิต
คุยกันรอบกองไฟ
เซ็นสมุดเยี่ยม
สมัครสมาชิก Thailand Outdoor ฟรี
