“มาอยู่ท้ายเหมือง 4 วัน! จะทำอะไรกันล่ะ มันไม่มีอะไรเลยนะ”
พี่ผู้หญิงเจ้าของร้านกาแฟร้องลั่นเมื่อผมบอกว่าเราจะมาเที่ยวที่ท้ายเหมืองนี่  4 วัน 3 คืน

“มาอยู่ท้ายเหมือง 4 วัน! จะทำอะไรกันล่ะ มันไม่มีอะไรเลยนะ”

แต่ผมพบว่าด้วยสายตาคนนอก คนที่หลบลี้หนีภัยมาจากความยุ่งเหยิงของเมืองใหญ่ ท้ายเหมืองเป็นเมืองที่มีสเน่ห์จนผมหลงใหลเลยทีเดืยว

ถ้าคุณคาดหวังจะไปนั่งร้านกาแฟ Chicๆ ที่มีเกลื่อนเมืองกรุง อย่าไปท้ายเหมือง ที่นี่ไม่มีครับ 

หากวางยาสลบแล้วเอาผมไปปล่อยที่ตลาดท้ายเหมือง ผมอาจจะตื่นมาแล้วเข้าใจว่าถูกมนุษย์ต่างดาวลักพาตัวย้อนกาลเวลาไปกว่า 30 ปี จะมาตื่นจากความฝันนั้นก็ตรงที่เหลือบไปเห็นร้านสะดวกซื้อที่ผมไม่สะดวกใจที่จะเข้าตั้งสีสะแหร่นแปร็นอยู่อย่างแปลกแยกจากสิ่งรอบข้าง

ท้ายเหมืองเป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพังงาที่ห่างจากภูเก็ตแค่ข้ามสะพานสารสินไปทางเหนือแค่ 38 กิโลเมตร แต่เหมือนอยู่คนละโลกกับภูเก็ต จากอดีตที่เคยรุ่งเรืองในยุคเหมืองแร่ดีบุกเฟื่องฟูจนเกือบจะยกระดับเป็นจังหวัด ท้ายเหมืองทุกวันนี้เป็นอำเภอที่สงบเงียบและงดงาม

ที่นี่ทุกอย่างดูจะดำเนินไปอย่างเชื่องช้า ไม่รีบร้อน เป็นอย่างที่ชีวิตควรจะเป็น ผู้คนที่เป็นมิตรสหาย นั่งล้อมวงกินกาแฟในร้านเก่าแก่ของเมือง อีกกลุ่มหนึ่งนั่งเล่นหมากรุกอยู่หน้าร้านตัดผม 

ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนในตลาดท้ายเหมือง ก็เต็มไปด้วยอาหารพื้นบ้าน และขนมท้องถิ่นสุดอร่อย ที่สำคัญคือรอยยิ้มที่เชื้อเชิญให้เราแวะเข้าไปชิมและนั่งสนทนากับเจ้าของร้านและผู้คนที่นั่งอยู่

ร้านกาแฟเก่าแก่ เป็นที่ชุมนุมของผู้คนในอำเภอ

ถ่ายคนอื่นเยอะแยะ แม่ค้าโรบะ เรียกให้ถ่ายเธอบ้าง บอกว่าขายโรบะตรงนี้มานานกว่า 50 ปีแล้ว

และที่คุณจะตกใจมากก็ตอนที่คิดเงินค่าอาหาร เพราะราคาอาหารที่นี่สมเหตุสมผลอย่างที่มันควรจะเป็นมากๆ (ประมาณ 1 ใน 3 ของราคาอาหารในภูเก็ต)

ขนมจีนแสนอร่อย มีผักให้กินเต็มกระจาด
ผัดไทร้านอร่อยที่ซ่อนตัวอยู่ในซอกบ้าน
กาแฟและติ๋มซำอาหารเช้า
แม่ค้าขนมในตลาด

ถ้าจะสรุปสั้นๆก็คงต้องบอกว่าที่นี่เป็นอย่างที่เมืองไทยจริงๆเป็น ไม่ใช่สิ่งที่ใครดัดจริตอยากจะให้เป็น

ห่างจากตลาดไป 2-3 กิโลเมตร คือชายหาดท้ายเหมืองที่ทอดตัวยาวนับสิบกิโลเมตร

หายหาดที่นี่ยังเป็นอย่างที่ชายหาดควรจะเป็น ไม่มีโรงแรมหรู ไม่มีหาดส่วนตัวของใคร ไม่มีตลิ่งยื่นออกไปในทะเล มีแต่หาดทรายขาวยาวสุดสายตา ที่เราจะเดินชมวิวได้สุดสายตา มีถนนเส้นเล็กๆสงบๆเลียบชายหาด ถนนเส้นนี้เหมาะมากสำหรับการวิ่งออกกำลัง

อุทยานแห่งชาติเขาลำปี-ท้ายเหมืองตั้งอยู่บนถนนเลียบหาดเส้นนี้ ผมกล้าบอกเลยว่าอุทยานแห่งชาติเล็กๆแห่งนี่เป็นหนึ่งในอุทยานที่มีการจัดการดีที่สุด ตั้งแต่ห้องน้ำที่สะอาดสวยงามราวกับโรงแรมหรู,​ ลานกางเต๊นท์ที่จัดไว้อย่างดี,​บ้านพักที่สวยสะอาด และที่สำคัญที่สุดคือเจ้าหน้าที่ที่ตั้งใจต้อนรับและดูแลนักท่องเที่ยวอย่างน่าชื่นชม

ผมเห็นด้วยกับป้ายนี้นะครับ
ลานกางเต๊นท์อย่างดีห่างหายหาดแค่ข้ามถนน มีจุดให้ชาร์จโทรศัพท์, มีจุดจอดรถบ้าน ยอดเยี่ยมมากครับ

เราปักหลักกันที่นี่ ผูกเปลนอนรับลมชายหาด บางคนไปวิ่งออกกำลัง บางคนออกไปเสี่ยงโชคโดยการตกปลาที่ชายหาด หลายคนเพียงแต่ขอนั่งชมวิวพักสมองพักสายตา

นอกจากร้านอาหารในอุทยานที่สามารถสั่งอาหารอร่อยๆไม่แพ้ร้านอาหารดังๆแล้ว ไม่ไกลออกไปก็มีร้านชาวบ้านๆชื่อร้านบินหลาที่ห่างออกไปแค่ 3-4 กิโลเมตร ที่นี่มีอาหารทะเลสดๆที่ขึ้นฝั่งจากเรือประมงท้องถิ่นปรุงด้วยรสชาติของท้องถิ่นแท้ๆ

ปลากระพงธรรมชาติสดๆ อร่อยสุดครับ

แหล่งท่องเที่ยวดังอีกแห่งของอุทยานแห่งชาติเขาลำปี-ท้ายเหมือง คือเขาหน้ายักษ์ ที่อยู่ห่างจากตัวอุทยานไปราวๆ 12 กิโลเมตรบนเส้นทางที่ต้องใช้รถ 4×4 แต่ผมคิดว่าจักรยาน Mountain Bike น่าจะยอดเยี่ยมเลย ครั้งนี้เราไม่ได้เอารถ 4×4 หรือ Mountain Bike มา แต่เราก็ไปหาทางไปเขาหน้ายักษ์จนได้ ผ่านหมู่บ้านท่าดินแดง ซึ่งเป็นเรื่องน่าประทับใจที่ผมจะเขียนถึงในอีกตอนต่างหาก

เขาหน้ายักษ์

ดงต้นเสม็ดขาวระหว่างทางเดินไปเขาหน้ายักษ์

เราก็แค่ใช้ชีวิตวนๆไป วิ่งออกกำลังตอนเช้า, ออกไปนั่งกินกาแฟร้านโกในตลาด, สายๆนั่งทำงานสักหน่อย, เมื่อยหลังก็ผูกเปลนอน, พอแดดอ่อนๆก็ไปตกปลา (ซึ่งไม่ต้องถามว่าได้ปลามั๊ย)  แต่ 4 วันดูเหมือนแทบจะไม่พอ

บอกเลยว่าผมหลงรักที่นี่ และจะต้องกลับมาใช้เวลาที่นี่อีกแน่นอนครับ ผมอยากให้เพื่อนๆได้ไปสัมผัสที่นี่นะครับ แต่ขออย่างเดียว อย่าพยายามเปลี่ยนท้ายเหมืองให้เป็นอย่างอื่นนะครับ

หากคุณจะไป
1. การเดินทางที่สะดวกที่สุดคือการบินไปลงที่สนามบินภูเก็ต แล้วเช่ารถขับไม่เกิน 50 กิโลเมตรคุณก็จะไปอยู่ในโลกของท้ายเหมือง

2. ที่อุทยานมีลานกางเต๊นท์ และ บ้านพักที่ดีมาก จองได้ที่เว็บไซต์ http://nps.dnp.go.th/reservation.php
หรือ โทรสอบถามที่ 0 7667 9134